उपविश्यासने विप्रो राजानमिदमब्रवीत्
वर्णयामि महाख्यानमितिहाससमुच्चयम्
शिवं मनसि संस्थाप्य राज्ञानमिदमब्रवीत् वाराणसी पुरी रम्या महेशो यत्र तिष्ठति
चातुर्वर्ण्यप्रजा यत्र प्रतापमुकुटो नृपः
तत्पुत्रो वज्रमुकुटो मंत्रिणः सुतवल्लभाः
अमात्यतनयश्चैव बुद्धिदक्ष इति श्रुतः
स दृष्ट्वा विपिनं रम्यं मृगपक्षिसमन्वितम्
तत्र दिव्यं सरो रम्यं नानापक्षिनिनादितम्
दृष्ट्वा तत्र गतौ वीरौ परमानंदमापतुः
दंतवक्त्रस्य तनया नाम्ना पद्मावती मता
चिक्रीड सखिभिः क्रीडां सरोमध्ये मनोहरा 3.2.1.
दृष्ट्वा पद्मावतीं बालां तुल्यरूपगुणान्विताम्
प्रबुद्धो वज्रमुकुटो मां पाहि शिवशंकर १२ शिरसः पद्मकुसुमं सा गृहीत्वा तु कर्णयोः
पुनर्गृहीत्वा तत्पुष्पं हृदये संप्रवेशितम्
तीर्थार्थं च समं पित्रा संप्राप्ता गिरिजावने
महतीं मानसीं पीडां प्राप्तवान्मोहमागतः
ध्यात्वा पद्मावतीं बालां मौनव्रतमचीकरत्
कुमारः कां दशां प्राप्त इति हाहेति सर्वतः
अब्रवीद्वज्रमुकुटं सत्यं कथय भूपते
तच्छ्रुत्वा बुद्धिदक्षश्च विहस्याह महीपतिम् 3.2.1.
करणाटकभूपस्य दंतवक्त्रस्य सा सुता
पुष्पभावेन ज्ञात्वाहं त्वां नयामि तदंतिके
आहाज्ञां देहि भूपाल यास्येहं कारणाटके
आयामि नाऽत्र सन्देहो यदि जीवयसे सुतम्
हयारूढौ गतौ शीघ्रं दंतवक्त्रस्य पत्तने
बहुद्रव्यं ददौ तस्यै बुद्धिदक्षो विशारदः
प्रातःकाले तु सा वृद्धा गच्छती राजमन्दिरम्
पद्मावतीं च संप्राप्यैकांते मद्वचनं वद
यो दृष्टः पुरुषो रम्यस्त्वदर्थे समुपागतः
रुष्टा पद्मावती प्राह चंदनार्द्रांगुलीयिका 3.2.1.