पितुस्तुल्यं कृतं राज्यं धर्मवर्मा सुतोऽभवत्
पितुस्तुल्यं कृतं राज्यमुदयस्तत्सुतोऽभवत्
पितुस्तुल्यं कृतं राज्यं वाप्यकर्मा सुतोऽभवत्
धर्मार्थे कारयामास धर्मात्मा स च वै पुरम्
लक्षसैन्ययुतो वीरो महामदमते स्थितः
जित्वा पैशाचकान्म्लेच्छान्कृष्णोत्सवमकारयत्
पितुस्तुल्यं कृतं राज्यं कालभोजः सुतोऽभवत्
स त्यक्त्वा पैतृकं स्थानं वैष्णवीं शक्तिमागमत् ।। 3.4.3.
प्रसन्ना सा तदा देवी कारयामास वै पुरीम्
तत्रोष्य नृपतिर्धीमान्दशाब्दं राज्यमाप्तवान्
प्रजयः पितरौ त्यक्त्वा गंगाकूलमुपाययौ
कन्या मूर्तिमयी देवी वेणुवादनतत्परा
किन्निमित्तं भूपसुत त्वया चाराधिता शिवा
इति श्रुत्वा स होवाच कुमारि मधुरस्वरे
इति श्रुत्वा तु सा देवी ददौ तस्मै हयं शुभम्
स भूपो हयमारुह्य नेत्र आच्छाद्य चाययौ
ततोनुप्रययौ पूर्वमर्कणो यत्र पक्षिराट्
ददर्श नगरं रम्यं कन्याया रचितं शुभम् 3.4.3.
पश्चिमे ईशसरिता पूर्वे पक्षी स मर्कणः
दशवर्षं च तेनैव जयपालेन वै पदम्
स वेणुश्च महीपालो देवीदत्तां मनोहराम्
तस्यां सप्त सुता जाता मातॄणां मंगलाः कलाः
गोवर्धनी च सिंदूरा काली नाम्ना प्रकीर्तिता
वाराही च तथेन्द्राणी चामुण्डाः क्रमतोऽभवन्
कूपे कृतवती प्रेम्णा यथा पूर्वं तथाद्य सा
स्वयमेकैव वसना मनोग्लानिमुपाययौ
दृष्ट्वा कन्यावती देवी घटहीना गृहं ययौ
श्रुत्वा वेणुस्तदागत्य भर्त्सयित्वा स्वकां प्रियाम् 3.4.3.
नृपाद्वै वीरवत्यां च यशोविग्रह आत्मजः
विंशद्वर्षं कृतं राज्यं तेन राज्ञा महीतले