का त्वं कस्य सुता रम्या संग्रामे मामुपस्थिता
इति श्रुत्वा तदा वेला जलं दत्त्वा शुचान्विता
वेला नाम महीभर्तुः सुताहं त्वामुपस्थिता जीवनं कुरु राजेंद्र भुंक्ष्व भोगान्मया सह
इत्युक्तः स तु तामाह कलिकाले समागते
हरिनागरमारुह्य मया सार्द्धं शुभानने
इत्पुक्त्वा तौ समारुह्य पूर्वे च कपिलान्तिकम् 3.3.31.
पृथक्पृथक्सुतार्थानि स्नात्वा दत्त्वा च .जग्मतुः
उत्तरे बदरीस्थाने स्नात्वा तीर्थानि जग्मतुः
वेलामुवाच वचनं भाद्रशुक्लाष्टमीदिने
इति श्रुत्वा तु सा प्राह स्वामिन्मद्वचनं कुरु
स्थित्वा तत्र समस्वान्तो भज त्वं सर्वमंगलाम्
तारकं च तथा हत्वा त्वत्समीपं व्रजाम्यहम्
वेला नाम शुभा नारी हरिनागरसंस्थिता
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः कृष्णांशाद्या महाबलाः
महीपतिं प्रियं मत्वा कृष्णांशं नृप दुष्प्रियम्
महीराजसुतैर्धूर्तैस्तारकाद्यैर्महाबलैः
स्वामिनं प्रति चागम्य ते जग्मुश्छद्मना प्रियम् तस्माद्यूयं मया सार्द्धं गंतुमर्हथ तं प्रति
इति घोरतमं वाक्यं श्रुत्वा सर्वे शुचान्विताः
इत्युक्त्वोच्चैश्च रुरुदुः कृष्णांशाद्या महाबलाः
क्रोधयुक्ता तदा वेला लिखित्वा पत्रमुल्बणम्
तत्पत्रं च महीराजो वाचयित्वा विधानतः
चिन्ताकलेवरं प्राप्य सुखनिद्रां व्यनाशयत् 3.3.32.
चतुर्विंशतिलक्षैश्च शूरैर्भूपसमन्वितैः
तथा परिमलो भूपो लक्षषोडशसैन्यपः
स्यमन्तपंचके तीर्थे शिबिराणि चकार ह
गंगाकूले च ते सर्वे कौरवांशा महाबलाः
कृत्वा ते कार्तिकीस्नानं दत्त्वा दानान्यनेकशः
विष्वक्सेनीयभूपालो लहरस्तत्र चागतः पूर्वजन्मनि यन्नाम तन्नाम्ना प्रश्रिता इह
दुस्सहो दुश्शलश्चैव जलसंधः समः सहः
दुर्मर्षणश्च दुष्कर्णः सोमकीर्तिरनूदरः