इत्युक्तः स महीराजो विस्मितोभूत्सुदुःखितः
इति ज्ञात्वा तदाऽऽह्लादः शूरपंचशतावृतः
शतयोजनगामिन्यो वाजिन्यश्च द्वियामके सहस्रयोजनं वीर्यं तासां चैव दिने निशि
कलांशादुद्भवा अश्वा वाजिना च हरेः स्वयम्
गायत्रो योभवद्वाजी कालचक्रप्रवर्तकः हरिणी नाम तच्छक्तिः कलांशाद्भूमिमागता
आह्लादश्च करालस्थो बिंदुलस्थो हरेः कला
गत्वा ते तु महीराजं नत्वा तुंगासनां ययुः 3.3.31.
मम पुत्राश्च युष्माभिस्त्रयः शूरा विवाहिताः
इति श्रुत्वा स आह्लादो गत्वा भूतलमुत्तमम्
सुप्तो हि तव भर्ता च पुंडरीकः शुभाननः
इत्युक्ता साह तं वीरं पुंडरीकश्च मत्पतिः
इति श्रुत्वा विहस्याह तव भर्तुर्न नो भयम्
प्रबुद्धश्च तदा राजा नागानां च महाबलः
दृष्ट्वा तद्विषमुज्ज्वालं स ध्यात्वा सर्वमंगलाम्
पुंडरीकः प्रसन्नात्मा नागभूषणमुत्तमम्
आह्लादस्तु हयारूढो महीराजाय दत्तवान् कोटिस्वर्णं नृपात्प्राप्तं गृहीत्वा शीघ्रमाययौ
हयविद्यासमारूढास्ते हया गेहमागताः 3.3.31.
सूत उवाच पञ्चाब्दं पूजयामास स्वर्गवैद्यौ सुरोत्तमौ
तयोश्च वरदानेन दश पुत्रा बभूविरे
स महीराजमाहूय त्रिलक्षबलसंयुतम्
नवोढां तु तदा पत्नीं सूर्यवर्मा गृहीतवान्
कर्बुरोनाम मायावी विभीषणसुतो बली
मद्रकेशस्य तनयां दिव्यशोभासमन्वि ताम्
महीराजस्तदा दुःखी विललाप भृशं मुहुः
कृष्णांशं प्रेषयामास स गत्वा समवर्णयत्
सह्याद्रिगिरिमागम्य कृष्णां शः कर्बुरं प्रति
विभीषणो भक्तराजस्तस्य त्वं दयितः सुतः रावणेन पुरा सीता संहृता विदितं तव ।। 3.3.31.
इति श्रुत्वा स होवाच पुरेयं दयिता प्रिया
अतोऽहं तद्वियोगेन त्यक्त्वा लंकां महापुरीम् न जहार प्रियां रम्यां तत्रोषित्वा दिनं बहु
अद्य मे वशगा साभून्नाम्ना कांतिमती शुभा