शतवर्षांतरे देवो महादेव उवाच ताम्
नकुलांशं च संप्राप्य भुक्त्वा तेन महत्सुखम् स्वपतिं च तदा प्राप्य कैलासं पुनरेष्यसि
महावतीं पुरीं रम्यां राष्ट्रपालाय शारदा
तया विरचितो भूमौ ग्रामरक्षार्थमुद्यतः
अतः स्वर्णवति त्वं वै कैलासं गुह्यकालयम्
इति श्रुत्वा स्वर्णवती पद्मिनीं प्रति चागमत् 3.3.30.
कामपालगृहं प्राप्य तत्र वासमकारयत्
तस्यां गतायां गेहे वै पद्मिन्या लिखितं शुभम्
इति ज्ञात्वा च कृष्णांशो लक्षद्वादशसेनया
कामपालस्तु बलवांस्त्रिलक्षबलसंयुतः
तयोश्चासीन्महद्युद्धं सेनयोरुभयोस्तदा
पद्मिनीं शरणं प्राप्य तदा भ्राता पिता स्थितः अन्तर्द्धानमयं पत्रं तयोरर्थे च सा ददौ
तौ तत्रान्तर्हितौ भूत्वा स्वखड्गेन रिपोर्बलम्
तालनाद्या रणं त्यक्त्वा कृष्णांणशं शरणं ययुः
दिव्यदृष्टिस्ततो जातः संप्राप्य तमयुध्यत 3.3.30.
बद्ध्वा तत्र मुदाविष्टो लक्षणं प्राप्य निर्भयः
जयचंद्राय भूपाय दत्त्वा वै तौ च दंपती
जयचंद्रोऽपि बलवान्दृष्ट्वा गेहे स्वदंपती ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे कृष्णांशो गेहमागतः
इति ते कथितं विप्र कृष्णांशचरितं शुभम्
महीराजं सदःस्थं तं चन्द्रतुल्यस्समागतः
तमागतं समालोक्य स राजा शोकतत्परः
कृष्णांशाद्यैर्महाशूरैर्मद्ग्रामे भयमागतम्
इत्युक्तस्स तु शुद्धात्मा ध्यात्वा सर्वमयीं शिवाम्
जिष्णोरंशात्समुद्भूतो ब्रह्मानंदो महावतीम्
यदा च मलनापुत्रो देहं त्यक्त्वा गमिष्यति
इत्येवंवादिनं धीरममात्यं च महीपतिः
एकाकिनं महाशूरं ब्रह्मानंदं नृपोत्तमम् छद्मना घातयित्वा तं कृतकृत्यो भविष्यति
इत्युक्ते नृपतिं प्राह महीराजः प्रसन्नधीः
मलनां च समागत्य बोधयित्वा तु तां स्वयम् 3.3.31.
इति श्रुत्वा तु वचनं नत्वा तं च महीपतिः