गत्वा बाह्लीकनगरं शोभना तैस्समन्विता
पुनः स्वदेशमागम्य बाह्लीकं म्लेच्छवासिनम् पूजयित्वा च सा वेश्या गाननृत्यपराभवत्
स देवो भूमिमध्यात् समागम्य मुदान्वितः
अहं कालाग्निरुद्रेण भूमिगर्ते सुरोपितः
इति श्रुत्वा च सा शोभा निराशाभूत्तदा स्वयम्
पुनः स्वर्णवतीं प्राप्य सर्वमेवा दितोऽब्रवीत् 3.3.30.
तानाश्वास्य सुवर्णांगी पूजयामास चंडिकाम् निशीथान्ते तमःप्राप्ते गत्वाह जगदम्बिका
पद्मिनी नाम या नारी मणिदेवस्य वै प्रिया
सेनापतिः कुबेरस्य मणिदेवो हि स स्मृतः
तदा तत्पद्मिनी नारी देवदेवमुमापतिम्
शतवर्षांतरे देवो महादेव उवाच ताम्
नकुलांशं च संप्राप्य भुक्त्वा तेन महत्सुखम् स्वपतिं च तदा प्राप्य कैलासं पुनरेष्यसि
महावतीं पुरीं रम्यां राष्ट्रपालाय शारदा
तया विरचितो भूमौ ग्रामरक्षार्थमुद्यतः
अतः स्वर्णवति त्वं वै कैलासं गुह्यकालयम्
इति श्रुत्वा स्वर्णवती पद्मिनीं प्रति चागमत् 3.3.30.
कामपालगृहं प्राप्य तत्र वासमकारयत्
तस्यां गतायां गेहे वै पद्मिन्या लिखितं शुभम्
इति ज्ञात्वा च कृष्णांशो लक्षद्वादशसेनया
कामपालस्तु बलवांस्त्रिलक्षबलसंयुतः
तयोश्चासीन्महद्युद्धं सेनयोरुभयोस्तदा
पद्मिनीं शरणं प्राप्य तदा भ्राता पिता स्थितः अन्तर्द्धानमयं पत्रं तयोरर्थे च सा ददौ
तौ तत्रान्तर्हितौ भूत्वा स्वखड्गेन रिपोर्बलम्
तालनाद्या रणं त्यक्त्वा कृष्णांणशं शरणं ययुः
दिव्यदृष्टिस्ततो जातः संप्राप्य तमयुध्यत 3.3.30.
बद्ध्वा तत्र मुदाविष्टो लक्षणं प्राप्य निर्भयः
जयचंद्राय भूपाय दत्त्वा वै तौ च दंपती
जयचंद्रोऽपि बलवान्दृष्ट्वा गेहे स्वदंपती ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे कृष्णांशो गेहमागतः
इति ते कथितं विप्र कृष्णांशचरितं शुभम्
महीराजं सदःस्थं तं चन्द्रतुल्यस्समागतः