स तदा पृथिवीराजो गृहीत्वा बहुभूषणम्
लक्षणो नाम ते राजा कारागारे न वै मम
इत्युक्त्वा तं च कृष्णांशं दर्शयामास वै गृहम्
तदोदयो भूपवचः सत्यं मत्वा सुदुःखितः
कामपालस्तु तच्छ्रुत्वा कृष्णांशागमनं बली प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा वचनं प्राह भीरुकः
सुता मे पद्मिनी नारी लक्षणेन समन्विता 3.3.30.
इति तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णांशः स्वबलैस्सह
भ्रातृजस्तव भूपाल पद्मिन्या लक्षणोऽन्वितः
न जाने क्व गतो राजा मम प्राणसमो भुवि
हा रत्नभानुतनय विष्णुभक्त शुभंकर इत्युक्त्वा मूर्छितश्चासीत्कृष्णांशो वैष्णवप्रियः
तदा स्वर्णवती देवी स्वदास्या शोभया सह
तया संप्रेषिता शोभा म्लेच्छमायाविशारदा
उवाच वचनं तत्र शृणु भूपशिरोमणे
दंपती तव भूपाल संहृतौ येन यत्र वै
आह्लादश्चेन्दुलो वीरो देवो वै तालनो बली
इत्युक्त्वा शोभना वेश्या कृत्वा योगमयं वपुः प्रययौ तान्पुरस्कृत्य योगिवेषान्महाब लान्।। 3.3.30.
आह्लादो गजसंस्थो वै करालारूढ इन्दुलः कृष्णांशो बिन्दुलारूढो नर्तयामास तं हयम्
कामरूपमयं देशं शतयोजनगामिनः लक्षणं शोधयामासुर्न प्राप्तास्तत्र तं नृपम्
पुनर्मयूरनगरं शोभना तैः समन्विता
पुनरिन्नगढग्रामं शोभना च जनेजने
गत्वा बाह्लीकनगरं शोभना तैस्समन्विता
पुनः स्वदेशमागम्य बाह्लीकं म्लेच्छवासिनम् पूजयित्वा च सा वेश्या गाननृत्यपराभवत्
स देवो भूमिमध्यात् समागम्य मुदान्वितः
अहं कालाग्निरुद्रेण भूमिगर्ते सुरोपितः
इति श्रुत्वा च सा शोभा निराशाभूत्तदा स्वयम्
पुनः स्वर्णवतीं प्राप्य सर्वमेवा दितोऽब्रवीत् 3.3.30.
तानाश्वास्य सुवर्णांगी पूजयामास चंडिकाम् निशीथान्ते तमःप्राप्ते गत्वाह जगदम्बिका
पद्मिनी नाम या नारी मणिदेवस्य वै प्रिया
सेनापतिः कुबेरस्य मणिदेवो हि स स्मृतः
तदा तत्पद्मिनी नारी देवदेवमुमापतिम्