पातेन तस्य सिंहस्य स वीरो मरणं गतः स्वभल्लेन च तं सिंहं हत्वा तत्र जगर्ज वै
तदा तु बौद्धसिंहेन शार्दूलस्तत्र चोदितः
मातुलौ मृत्युवशगौ दृष्ट्वा स्वर्णवतीसुतः
शरमादाय वै शीघ्रं नाम्ना संमोहनं शुभम्
बद्ध्वा तान्बौद्धसिंहादीन्नृपान्दशसहस्रकम्
तदा ते हर्षितास्सर्वे प्रपेष्य नगरं ययुः लुण्ठयित्वा बलात्सर्वे नृपदुर्गमुपाययुः
बौद्धसिंहस्तदागत्य जयन्तेन विमोचितः 3.3.29.
दशकोटीः सुवर्णस्य चाह्लादाय तदा धनम्
आर्यदेशं न यास्यामः कदाचिद्राष्ट्रहेतवे त्रिलक्षैश्च युतास्ते वै नेत्रपालगृहं गताः
सुप्रिया योगसिंहाद्यास्तन्नो वद विचक्षण
तदा तु दुःखितो देवो महेंद्रान्तमुपाययौ
देवराज नमस्तुभ्यं सर्वदेवप्रियंकर अतो वै लोकमर्यादा विरुद्धा दृश्यते भुवि
इति श्रुत्वा तु वचनं महेन्द्रो देवमायया जयंतस्य स्वपुत्रस्य मुमोद स सुरैः सह
इन्दुलश्च तदा दुःखी शारदां सर्वमंगलाम्
इति ते कथितं विप्र पुनः शृणु कथां शुभाम् दशकोटिमितं स्वर्णं तेभ्यो दत्त्वा समं समम्
प्रस्थानं कारयामास चाष्टानां बलशालिनाम्
कामपालेन भो विप्र लक्षणो नकुलांशकः
जयचंद्र महाभाग सावधानं वचः शृणु
अतो वै लक्षणो वीरश्चैकाकी मां समाप्नुयात्
सेनान्वितं च तं ज्ञात्वा महीराजो महाबलः
इति तत्रत्यवचनं मत्वा राजा प्रसन्नधीः
आहूय प्रेषयामास कामपालाय धीमते
तदा पद्माकरः श्यालो ज्ञात्वा लक्षणमागतम्
लक्षणो नकुलांशश्च दृष्ट्वा शत्रुमुपस्थितम्
मूर्च्छयित्वा महीराजं हत्वा पंचशतं बली
उत्थितश्च महीराजो गत्वा पद्माकरं प्रति 3.3.30.
लक्षणो मे महाञ्छत्रुस्स च त्वद्गेहमागतः
इति श्रुत्वा स लोभात्मा दत्त्वा हालाहलं विषम् हत्वा ताञ्छतशूरांश्च गुप्तवार्तामकारयन्
ज्ञात्वा तत्पद्मिनी नारी दुःखितालप्य वै भृशम्
तदा प्रसन्ना सा देवी वरदा सर्वमंगला