राजसाः षट् स्मृता वीर कर्मकांडमया भुवि
आग्नेयमंगिराश्चैव जनयामास चोत्तमम् महादेवेन लोकार्थे भविष्यं रचितं शुभम्
तामसाः षट् स्मृताः प्राज्ञैः शक्तिधर्मपरायणाः
घोरे भुवि कलौ प्राप्ते विक्रमो नाम भूपतिः
तदा ते मुनयस्सर्वे नैमिषारण्यवासिनः प्रोक्तान्युपपुराणानि सूतेनाष्टादशैव च
इति श्रुत्वा तु वचनं कृष्णांशो धर्मतत्परः
ददौ दानानि विप्रेभ्यो गोसुवर्णमयानि च
तदा तु भिक्षुकी भूत्वा शोभा नाम मदातुरा 3.3.28.
ध्यात्वा महामदं वीरं पैशाचं रुद्रकिंकरम्
दृष्ट्वा स्वर्णवती देवी तां मायां शोभयोद्भवाम् ।। छित्त्वा चाह्लाद्य वामांगीं स्वगेहं गंतुमुद्यता
सा वेश्या तु शुचाविष्टा तस्याः शृंगारमुत्तमम् संहृत्य मायया धूर्ता देशं वाह्लीकमाययौ
कल्पक्षेत्रमुपागम्य नेत्रसिंहसमुद्भवा
कृष्णांशं वचनं प्राह गच्छगच्छ महाबल
गुटिकेयं मया वीर रचिता तां मुखेन च
इति श्रुत्वा तथा कृत्वा कृष्णांशस्सर्वमोहनः
सा तु वेश्या च तं वीरं दृष्ट्वा कन्दर्पकारिणम्
तदा सा निष्फलीभूय रुरोद करुणं बहु
गृहीत्वा सर्वशृंगारं वचनं प्राह निर्भयः 3.3.28.
साह मे सहरो नाम भ्राता प्राणसमप्रियः
अतो रौमि महाभाग संप्राप्ता शरणं त्वयि
तस्मै प्रदर्शयामास निजकार्यपरायणा
दयालुस्स च कृष्णांशस्तामाह करुणं वचः
साह वीर तवास्ये तु संस्थिता गुटिका शुभा
इत्युक्तस्तु तया वीरो ददौ तस्यै च तद्वसु पंजरस्थमुपादाय कृष्णांशं कामविह्वला
बाह्लीकदेशमागम्य सारट्टनगरं शुभम्
निशीथे समनुप्राप्ते कृत्वा तं नररूपिणम्
दृष्ट्वा तां स तथाभूतां कृष्णांशो जगदंबिकाम्
तदा सा स्वेडिनी भूत्वा त्यक्त्वा कृष्णांशमुत्तमम् 3.3.28.
तदा स्वर्णवती देवी बोधिता विष्णुमायया ददर्श शुकभूतं च कृष्णांशं योगतत्परम्
एतस्मिन्नंतरे वेश्या पुनः कृत्वा शुभं वपुः