इति श्रुत्वा स्तवं देवी वरदा सर्वकारिणी
भस्मीभूते लक्षरिपौ चामुण्डो भूमिमागतः भूमिराजस्तु तच्छ्रुत्वा भयभीतः समागतः उवाच वचनं राजा क्षमस्व मम दुष्कृतम्
महीपतेश्च वचनान्महद्भयमुपागतम् भवांश्च मम संबन्धी वयं वै तव किंकराः
इति श्रुत्वा परिमलो राजानमिदमब्रवीत् शरण्यं शरणं याहि विष्णुभक्तं दयापरम्
इति श्रुत्वा भूमिराजो द्विजरूपधरो बली
तदा तु लक्षणो वीरः कृत्वा स्नेहं नृपोपरि
फाल्गुने मासि संप्राप्ते सर्वे स्वंस्वं गृहं ययुः
बलखानेर्गयाश्राद्धमचीकरदविप्लुतः ब्राह्मणान्भोजयामास सहस्रं वेदतत्परान्
कार्तिक्यामिंदुवारे च कृत्तिकाव्यतिपातभे
कृष्णांशोऽयुतसेनाढ्यः स्वर्णवत्या समन्वितः
पवित्रमुत्पलारण्यं वाल्मीकिमुनिसेवितम्
तत्र गत्वा स शुद्धात्मा पुष्पवत्या समन्वितः
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता म्लेच्छजातिसमुद्भवा
सा ददर्श परं रम्यं कृष्णाशं पुरुषोत्तमम्
मूर्च्छितां तां समालोक्य कृष्णांशः सर्वमोहनः
अष्टादश पुराणानि केन प्रोक्तानि किं फलम्
इति श्रुत्वा वचो रम्यं विद्वांसः शास्त्रकोविदाः
पराशरेण रचितं पुराणं विष्णुदैवतम् 3.3.28.
शुकप्रोक्तं भागवतं ब्राह्मं वै ब्रह्मणा कृतम्
मत्स्यः कूर्मो नृसिंहश्च वामनः शिव एव च
राजसाः षट् स्मृता वीर कर्मकांडमया भुवि
आग्नेयमंगिराश्चैव जनयामास चोत्तमम् महादेवेन लोकार्थे भविष्यं रचितं शुभम्
तामसाः षट् स्मृताः प्राज्ञैः शक्तिधर्मपरायणाः
घोरे भुवि कलौ प्राप्ते विक्रमो नाम भूपतिः
तदा ते मुनयस्सर्वे नैमिषारण्यवासिनः प्रोक्तान्युपपुराणानि सूतेनाष्टादशैव च
इति श्रुत्वा तु वचनं कृष्णांशो धर्मतत्परः
ददौ दानानि विप्रेभ्यो गोसुवर्णमयानि च
तदा तु भिक्षुकी भूत्वा शोभा नाम मदातुरा 3.3.28.
ध्यात्वा महामदं वीरं पैशाचं रुद्रकिंकरम्
दृष्ट्वा स्वर्णवती देवी तां मायां शोभयोद्भवाम् ।। छित्त्वा चाह्लाद्य वामांगीं स्वगेहं गंतुमुद्यता