जयचंद्रस्तु तं दृष्ट्वा लक्षणं प्रेमविह्वलः
दत्त्वा ततोऽन्यदानानि गोवस्त्राभरणानि च
सूत उवाच महीराजो वरं प्राप्तः शंकरात्पार्थिवार्चनात्
सप्तलक्षैश्च सहितः शिरीषाख्यपुरं ययौ 3.3.25.
सुखखानिस्तदा क्रुद्धो लक्षसैन्यसमन्वितः
पावकास्त्रेण बलवान्हत्वा दशसहस्रकम्
अद्य त्वां च हनिष्यामि त्वं वा हन्ता रणे मम
इति श्रुत्वा महीराजो रौद्रास्त्रं चाप आदधे
सुखखानिस्तदाग्नेयं संदधौ तस्य शांतये
तदस्त्रं शिवतूणीरे गतं कार्यं विधाय तत्
भ्रातुर्वैरमुपादाय जघान च रिपोर्बलम्
भूमिराजस्तु तं दृष्ट्वा तद्बलाधिक्यमोहितः
क्रोशमात्रान्तरे गर्ता द्वादशैव मया कृताः
शूराञ्जित्वा समुल्लंघ्य गर्तान्द्वादशसम्मितान् 3.3.25.
इति श्रुत्वा प्रियं वाक्यं तद्राज्ञा सत्यभाषितम्
दृष्ट्वा गर्तान्महावीरो हत्वा शूराञ्छतञ्छतम्
चामुंडस्तु तदागत्य शरायुतसमन्वितः
बलखानिश्च महतीं सेनां तस्य जघान ह
त्रयोदशं गुप्तगर्तं तृणैराच्छादितं मृदा
पतितः सकपोतश्च स वीरो दैवमोहितः
विदीर्णस्तत्र चरणस्स पद्मो वत्सजस्य वै स्वपदैस्ताडयामास महीराजस्य तद्बलम्
चामुंडस्तु तदागत्य बलखानेश्च वै शिरः
गजमुक्ता च तच्छुत्वा चितामारोप्य वै पतिम्
तदा ब्रह्मा स्ववध्वा च सार्द्धमागत्य तत्र वै 3.3.25.
शून्यभूतं च नगरं भस्म कृत्वा स वै नृपः
नागोत्सवाय प्रययौ सदैव कलहप्रियः
दृष्ट्वा नागोत्सवं तत्र गीतनृत्यसमन्वितम्
राजन्महावतीग्रामे कीर्तिसागरमध्यगे पश्य त्वं तत्र गत्वा च ममैव वचनं कुरु
इति श्रुत्वा महीराजो धुंधुकारेण संयुतः प्राप्तः शिरीषविपिने तत्र वासमकारयत्
महीपतिस्तु नृपतिं नत्वा वै चन्द्रवंशिनम्