एतस्मिन्नंतरे वीरः सुखखानिस्ततोऽनुजः
पुरा तु सुखखा निश्च हव्यैर्देवं च पावकम्
पावकीयं शरं रम्यं शत्रुसंहारकारकम्
बलखानिस्तु बलवान्दृष्ट्वा शत्रुविनाशनम्
कृत्वा नारीमयं वेषं स भीतो ब्रह्महत्यया
हतशेषं पंचलक्षं सैन्यं गत्वा च देहलीम्
नारीवेषं च चामुंडं स दृष्ट्वा पृथिवीपतिः
कथं जयो मे भविता सुखखानौ च जीविते
ब्राह्मी माता तयोर्ज्ञेया शुद्धा सैव पतिव्रता 3.3.2४.
ब्राह्मण्यस्तास्तदा भूत्वा बलखानिगृहं ययुः
तव पुत्रौ महावीरौ दिष्ट्या शत्रुक्षयंकरौ
तदा ब्राह्मी वचः प्राह पावकीयः शरः शुभः
इति ज्ञात्वा तु ता दूत्यः प्रययुर्देहलीं प्रति
महीराजस्तु तच्छ्रुत्वा महादेवमुमापतिम्
सूत उवाच मुने बिंदुसरो नाम दक्षिणस्यां दिशि स्थितम्
तस्य तीरेऽवसद्ग्रामो योजनायामसंयुतः
तस्मिन्ग्रामेऽवसद्भूपो विष्वक्सेनान्वयोद्भवः
ब्रह्मचर्यप्रभावेण तद्वीर्यं शिरसि स्थितम्
यज्ञैः संपूजयामास सुरज्येष्ठं प्रजापतिम्
दशमासान्तरे जाता कन्या सर्वगुणालया
द्वादशाब्दवयः प्राप्तौ बभूव वरवर्णिनी
पितुराज्ञानुसारेण भूपानाहूय सत्वरम्
नानादेश्या ययुर्भूपा मुख्यशूरसमन्विताः
ययौ बिंदुगढं ग्रामं स्थितो यत्र महोत्सवः 3.3.25.
स्वसेनां स्थापयामास रक्षार्थे सर्वभूभुजाम्
सर्वभूपान्विलोक्याशु लक्षणांतमुपाययौ
चत्वारिंशत्तथा पंचाशन्मानाब्दवयोवृतम्
दृष्ट्वा तमात्मसदृशमाह्लादाद्यैश्च रक्षितम्
तदा स लक्षणो वीरो गृहीत्वा पाणिमुत्तमम्
पृध्वीराजस्तथा सर्वे भूमिपा बलसंयुताः