हृत्वा स्वयंवरे रम्ये परमानन्दमाययौ 3.3.23.
कृष्णांशस्तु तदा बुद्ध्वा न ददर्श स्वकं शिशुम्
कालज्ञो देवसिंहोऽपि मोहितश्चित्रमायया
विस्मितं देवसिंहं च दृष्ट्वा कृष्णांशको बली
श्रुत्वा तु रोदनं तस्य खलस्तत्र महीपतिः रुदित्वा तत्र वै गाढं वचनं प्राह नम्रधीः
उदयो नाम ते भ्राता मोहयित्वा मदेन तौ
प्रत्यक्षं च मया दृष्टं तेन वीरेण वै कृतम्
देवसिंहस्ततो बुद्ध्या न ज्ञातं तेन यत्कृतम्
एतस्मिन्नंतरे प्राप्तौ तौ वीरौ रोदने रतौ
आह्लादो निश्चयं ज्ञात्वा भाषितं च महीपतेः
तस्य माता तथा पत्नी भगिनी प्रेमदुःखिताः न बोधितस्तदा वीरश्चित्रमायाविमोहितः ।। 3.3.23.
तदा पुष्पवती देवी स्वपतिं भ्रातृपीडितम्
विनापराधं कृष्णांशो महानिंदामवाप्तवान्
वधस्त्यागः समो ज्ञेयो योग्यं बुद्ध्या विचारय
चांडालांश्च समाहूय बद्ध्वा तं पुत्रघातिनम्
अस्य नेत्रे समुत्पाट्य मां दर्शयत संयुताः
देवसिंहस्ततो गत्वा दत्त्वा तेभ्यो महद्धनम्
बलखानेस्तु या पत्नी गजमुक्ता पतिव्रता
चांडालास्ते तु संगत्य मृगनेत्रे च तं ददुः धिक्त्वां पापं दुराचारं त्वया मे हिंसितः सखा
जीवितस्त्वत्सुतो भूमौ तदन्वेषणहेतवे इत्युक्त्वा प्रययौ वीरः शिरीषाख्यपुरं शुभम्
गजमुक्तामनुज्ञाप्य दंपती प्राप्य निर्भयः 3.3.23.
मकरंदस्तु बलवान्ज्ञात्वा तत्सर्वकारणम्
धर्ममाराधयामास यज्ञैर्नानाविधैः स्तवैः
अभिनंदनभूपस्य सुता चित्रप्रपूजिनी
केसरिण्या गुरुर्ज्ञेयः कुतुको योगुरूपधृक्
शत्रुभिर्दुर्गमा भूमिः शत्रुपाषाणकारिणी
चित्ररेखाभूपसुता जयंतस्तु तया हृतः इन्दुलश्च स्थितो दुःखी चित्रमायाविमोहितः
कृष्णांशश्च भवान्देवः सहितः सूर्यवर्मणा चित्ररेखां समागत्य नृत्यादींस्तैः समं कुरु
मोहयित्वा च तां देवीं पठित्वा तन्मतं शुभम्
इत्युक्त्वान्तर्दधे देवस्स राजा विस्मयान्वितः