ब्रह्मचर्यं न तत्याज स्वर्गलोकेऽपि वै ह्यहम् अनिरुद्धः स्वयं ब्रह्म मम पाणिं गृहीतवान् ।। 3.3.22.
कलिना प्रार्थितो देवो मम स्वामी स्वहेतवे
स्वप्रसादस्य महिमा दर्शितस्तेन तत्र वै
अहं तस्याज्ञया स्वामिञ्जम्बुकस्य सुताभवम्
कृतं ममैव मरणं त्वद्भ्रात्रा बलखानिना
तेन दोषेण त्वद्भ्राता यातनां तीव्रमागतः इत्युक्त्वा मौनमास्थाय रेमे पत्या समं मुदा
होलिकासमये प्राप्ते मलना स्नेहदुःखिता रुरोद निशि दुःखेन स्वसुतास्नेहकातरा
तदोदयो महावीरो ज्ञात्वा रोदन कारणम् एकाकी प्रययौ वीरो यत्र चंद्रावलीगृहम्
महीपतिस्तु तच्छत्रुर्ज्ञात्वा कारणमुत्तमम् बलीठाठमिति ख्यातं ग्रामं यादवपालितम्
वीरसेनो नृपस्तत्र त्रिलक्षबलसंयुतः
कामसेनः प्रसेनश्च महासेनस्तथैव च मधुपश्च क्रमाज्जाता यादवांशाश्च यादवाः ।। 3.3.22.
तत्र गत्वा च कृष्णांशस्सभायां नरकेसरी
मलनालिखितं पत्रं दत्त्वा राज्ञे महामनाः
व्यंजनानि विचित्राणि भुक्त्वा यादवसंयुतः
प्रेमोत्सुका च भगिनी कृष्णांशं प्राह दुःखिता
विंशदब्दस्ततो जातो विस्मृता पितृमातृभिः
अद्य मे सफलं जन्म जीवितं सफलं च मे
प्रसन्नात्मोदयस्तत्र भगिनीं प्राह नम्रधीः
तस्य दुःखेन भूपालो भयभीतो दिनेदिने
महीराजस्तु बलवान्रुरोध नगरीं मम
पुनश्च सिंहलद्वीपे जयंतार्थे वयं गताः 3.3.22.
अतस्त्वां प्रति सुप्रीता वयं भगिनिकिंकराः
गेहं निवासयामास स्वकीयं प्रेमविह्वला
सभायां वीरसेनस्य राज्ञा तेनैव सत्कृतः
निष्कासिताश्च ते सर्वे राज्ञाह्लादादयः खलाः । चौरितो नृपतेः कोशो हीनजात्यैर्महाबलैः
तदा तु कुंठिताः सर्वे शिरीषाख्यपुरेऽवसन्
चंद्रावल्याश्च वै दोलां गृहीत्वा स गमिष्यति
इति श्रुत्वा वीरसेनो ज्ञात्वा तत्सत्यकारणम्
वचनं प्राह भोः पुत्र बंधनं कुरु तस्य वै
भोजनाय ददौ तस्यै ज्ञात्वा चन्द्रावली तदा