तदा पुष्पवती देवी दृष्ट्वा कृष्णां मनोरमाम्
यादृशीयं शुभा नारी तादृशः पुरुषो मया
कृष्णांशश्च स तामाह देशराजसुतो वरः
प्रत्यहं रचितं हारमथ पूजनहेतवे
एकदा प्रस्थितं वीरं पुष्पमध्ये शनैःशनैः
मोहोऽयं ते कुतः प्राप्तः स त्वं कथय मा चिरम्
मया दृष्टा शुभा नारी रूपयौवनशालिनी
इति श्रुत्वा पुष्पवती तामाह रुचिराननाम्
तदा त्वां तर्पयिष्यामि बहुद्रव्यैः शुभानने
इति श्रुत्वा तु तद्वाचं पुष्पा प्रेमसमन्विता 3.3.21.
दुर्गद्वारे तु प्राप्तायां तद्दोलायां च भार्गव
दोलासमीपमागत्य ददर्श रुचिराननाम्
मुमोह बलवान्वीरो गोवर्द्धन कलांशकः
मद्गृहं शीघ्रमागच्छ पत्नी मम भवाधुना
कुलीनस्त्वं महावीर वह्निकुण्डात्समुद्भवः
त्वद्योग्या भूपतेः कन्या चंद्रसूर्य्यान्वयस्य वै
कन्याहं शूद्रजातेश्च बह्मचर्य्यव्रते स्थिता
बलाद्गृहीत्वा तां नारीं पस्पर्श हृदये स्वयम् मोहयित्वा नृपसुतं स देवः स्वगृहं ययौ
मकरन्दस्तु संबुद्धो मदनाग्निप्रपीडितः
तत्स्नेहकातरं भूपं मकरंदं महाबलम् 3.3.21.
महावती पुरी रम्या तत्र कृष्णागृहं शुभम्
रोदनं कुर्वती गाढं तव निन्दनतत्परा
आगमिष्यति वै वीरो बलैस्सार्द्धं महाबल
जितो येन महावीरः पितृव्यो लहरस्तव
इति श्रुत्वा वचो घोरं मकरन्दो महीपतिः
स्वसैन्यं च समाहूय त्रिलक्षं खड्गसंयुतम्
कृष्णांशस्तु गृहं प्राप्य बलखानिमुवाच तत् पञ्चलक्षबलैस्सार्द्धं मयूरनगरं ययौ
शतघ्न्यः पञ्चसाहस्रा गजा दश सहस्रकाः उषित्वा पक्षमात्रं तु मार्गे पांचालके तदा
मकरंदस्तु तच्छ्रुत्वा शनिभल्लकरः स्थितः
श्रुत्वा पदातयो लक्षं शतघ्नीवह्निमाददन् 3.3.21.