शिलामयं महावेगं शत्रुसेनाक्षयंकरम्
तस्येदं सुंदरं दिव्यं विपिनं सुरपूजितम्
इति श्रुत्वा तु वचनं कृष्णांशः स्मरपीडितः
देवसिंहस्तु कालज्ञो ज्ञात्वा मोहत्वमागतम्
कृष्णांशस्तु ततस्सार्द्धं देवसिंहेन तन्मयः
मासान्ते गृहमागत्य राज्ञे सर्वान्न्यवेदयत् कृष्णांशो मोहमागत्य तुष्टाव जगदंबिकाम्
कृष्णांश उवाच पाहि मां कामदेवार्तं पुष्पवत्यै प्रबोधय
मधुकैटभसंमोहे महिषासुरघातिनि
धूम्रलोचनसंदाहे चंडमुंडविनाशिनि
रक्तबीजासृक्कपीते सर्वदैत्यभयंकरे 3.3.21.
निशुंभदैत्यसंहारे शुंभदैत्यविनाशिनि
इति स्तुत्वा च सुष्वाप स वीरः परमासने चकार प्रत्यहं देवी वरदाभयकारिणी
एवं गते चतुर्मासे जलवृष्टिकरे मुने
कार्तिके कृष्णपक्षे तु गतोऽसौ देवसंयुतः
पुष्पागृहमुपागम्य तत्र वासमचीकरत्
एकदा सुंदरं हार कृष्णांशेनैव गुंठितम् गृहीत्वा प्रययौ पुष्पा पुष्पवत्याश्च मंदिरे
सा तु ग्रैवेयकं दृष्ट्वा त्वष्ट्रेव रचितं प्रियम्
अये सखि महामाये सत्यं कथय मेऽग्रतः
इति श्रुत्वा वचस्तस्या मकरंदभयातुरा
जीवदानं च मे देहि तर्हि ते कथयाम्यहम् 3.3.21.
कृष्णा नाम महारम्या सर्वलोकविमोहिनी तया विरचितं सुभूर्ग्रैवेयकमनुत्तमम्
इति श्रुत्वा तु वचनं देवी पुष्पवती स्वयम्
मकरंदभयाद्देवास्तथान्ये पुरुषा भुवि
इति श्रुत्वा वचो घोरं पुष्पा तु भयकातरा
तदा पुष्पवती प्राह किं ते भयमुपागतम्
मोहितः पुरुषः कश्चिद्बलात्तां हि भजिष्यति
इति श्रुत्वा पुष्पवती पुनः प्रोवाच धर्मिणी अयोग्यं ये करिष्यंति ते यास्यंति यमालयम्
अतस्त्वं शीघ्रमादाय तद्दोलां च मदंतिके
तथेति मत्वा सा शूद्री गृहमागत्य भामिनी
इति श्रुत्वा वचो रम्यं कृष्णांशो बलवत्तरः जगाम पुष्पया सार्द्धं दोलामारुह्य वीर्यवान् ।। 3.3.21.