कृष्णांशस्तु शुभां नारीं दृष्ट्वाश्चर्यमुपागतः स्वर्गलोकादिहायाता यदि वा पन्नगी स्वयम्
इति श्रुत्वा च सा प्राह मालाकारस्य वै सुता
पुष्पेणानेन भूपाल तुलिता भूपतेः सुता
देवैश्च प्रार्थिता बाला रूपयौवनशालिनी
शृणु तत्कारणं भूप मकरंदो यथा भवेत्
अजेयोऽन्यैश्च कृष्णांशादृते त्वं जगतीतले
स राज्यं कारयामास धर्ममेघं हरिप्रियम्
मिथुनं जनयामास पावकात्सुंदराननम्
पञ्चमाब्दवया भूत्वा मकरंदो महाबलः
द्वादशाब्दवयः प्राप्ते मकरंदे नृपप्रिये 3.3.21.
शिलामयं महावेगं शत्रुसेनाक्षयंकरम्
तस्येदं सुंदरं दिव्यं विपिनं सुरपूजितम्
इति श्रुत्वा तु वचनं कृष्णांशः स्मरपीडितः
देवसिंहस्तु कालज्ञो ज्ञात्वा मोहत्वमागतम्
कृष्णांशस्तु ततस्सार्द्धं देवसिंहेन तन्मयः
मासान्ते गृहमागत्य राज्ञे सर्वान्न्यवेदयत् कृष्णांशो मोहमागत्य तुष्टाव जगदंबिकाम्
कृष्णांश उवाच पाहि मां कामदेवार्तं पुष्पवत्यै प्रबोधय
मधुकैटभसंमोहे महिषासुरघातिनि
धूम्रलोचनसंदाहे चंडमुंडविनाशिनि
रक्तबीजासृक्कपीते सर्वदैत्यभयंकरे 3.3.21.
निशुंभदैत्यसंहारे शुंभदैत्यविनाशिनि
इति स्तुत्वा च सुष्वाप स वीरः परमासने चकार प्रत्यहं देवी वरदाभयकारिणी
एवं गते चतुर्मासे जलवृष्टिकरे मुने
कार्तिके कृष्णपक्षे तु गतोऽसौ देवसंयुतः
पुष्पागृहमुपागम्य तत्र वासमचीकरत्
एकदा सुंदरं हार कृष्णांशेनैव गुंठितम् गृहीत्वा प्रययौ पुष्पा पुष्पवत्याश्च मंदिरे
सा तु ग्रैवेयकं दृष्ट्वा त्वष्ट्रेव रचितं प्रियम्
अये सखि महामाये सत्यं कथय मेऽग्रतः
इति श्रुत्वा वचस्तस्या मकरंदभयातुरा
जीवदानं च मे देहि तर्हि ते कथयाम्यहम् 3.3.21.