तथेति मत्वा स नृपो रणधीरो गृहं ययौ
एतस्मिन्नन्तरे धूर्तो महीपतिरुवाच तम्
शूद्रीयोऽत्र वरो राजन्वर्णसंकरकारकः
कारागारे लोहमये बंधनं कुरु भूपतेः
जितस्तैर्जम्बुको राजा नेत्रसिंहस्तु यो नृपः
आर्यसिंहस्तथान्ये च जितास्ते बलवत्तराः
माघशुक्लदशम्यां च बलखानिं महाबलः 3.3.20.
देशे पांचालके रम्ये लहरीनगरे स्थितः
नृपतेराज्ञया शूरा युद्धाय समुपाययुः वीरानाज्ञापयामास स्वकीयान्संगरे पुनः
तयोर्युद्धमभूद्घोरं सेनयोर्लोमहर्षणम् कृष्णांशेनैव सहितो रिपोर्वधमकारयत्
पराजिताश्च ते शूरा हतशेषा भयातुराः युद्धायाभिमुखं जग्मुर्धनुर्बाणविशारदाः
कृष्णांशस्तांस्तथा दृष्ट्वा शरवर्षसमन्वितान्
तेषां धनूंषि संछिद्य बद्ध्वा तान्युद्धदुर्मदान्
पुत्राणां बन्धनं श्रुत्वा लहरो नृपसत्तमः
जलीभूते तथा सैन्ये जयन्तो बलवत्तरः लहरस्य ततः सेनामुवाह बहुयोजनम्
तदा तु भगवान्देवो वरुणो यादसां पतिः
लहरोऽपि प्रसन्नात्मा ज्ञात्वांशं जगतीतले 3.3.20.
दत्त्वा च बहुधा द्रव्यं परिक्रम्य पुनःपुनः
अंशास्तेऽपि महापूजां गृहीत्वा लहरप्रदाम्
इति ते कथितं विप्र कृष्णांशचरितं शुभम्
तत्त्वं कथय विप्रेन्द्र सर्वज्ञोऽसि मतो हि नः
गत्वा वार्तां तथा चक्रुर्यथा जातो महारणः
श्रुत्वा परिमलो भूपो वाजिवृंदं क्षयं गतम्
सिंधुदेशे च गंतव्यं त्वया च बलशालिना
इति श्रुत्वा तु कृष्णांशो देवसिंहेन संयुतः
शूरैश्च दशसाहस्रैस्सार्द्धं तत्र समागतः
प्रातःकाले तु संप्राप्ते मालाकारस्य वै सुता
कृष्णांशस्तु तदा पूजां कृत्वा देवमयो मुदा
बह्वाश्चर्ययुतं पुष्प मत्तभ्रमरनादितम्
एतस्मिन्नंतरे पुष्पा पुष्पार्थं समुपागता प्रसन्नवदनं शान्तमिंद्रनीलमणिद्युतिम् ।।3.3.21.