इति व्यासेन कथितं वाक्यं कलिविशारदम्
कलेर्युगस्य पूर्णां तां तच्छ्रुत्वा तृप्तिमावह
सूत उवाच षोडशाब्दसहस्रे च शेषे तद्द्वापरे युगे
क्वचिद्विप्राः स्मृता भूपाः क्वचिद्राजन्यवंशजाः
द्विशताष्टसहस्रे द्वे शेषे तु द्वापरे युगे
इंद्रियाणि दमित्वा यो ह्यात्मध्यानपरायणः
प्रदाननगरस्यैव पूर्वभागे महावनम् 3.1.4.
पापवृक्षतले गत्वा पत्नीदर्शनतत्परः
वंचिता तेन धूर्तेन विष्ण्वाज्ञा भंगतां गता
उदुंबरस्य पत्रैश्च ताभ्यां वाय्वशनं कृतम्
त्रिंशोत्तरं नवशतं तस्यायुः परिकीर्तितम्
तस्माज्जातः सुतः श्रेष्ठः श्वेतनामेति विश्रुतः
अनुहस्तस्य तनयः शतहीनं कृतं पदम्
महल्ललस्तस्य सुतः पंचहीनं शतं नव
तस्माच्च विरदो जातो राज्यं षष्ट्युत्तरं समाः
हनूकस्तस्य तनयो विष्णु भक्तिपरायणः
त्रिशतं पंचषष्टिश्च राज्यं वर्षाणि तत्स्मृतम् 3.1.4.
आचारश्च विवेकश्च द्विजता देवपूजनम्
विष्णुभक्त्यग्निपूजा च ह्यहिंसा च तपो दमः
मतोच्छिलस्तस्य सुतो हनुकस्यैव भार्गव
लोमकस्तस्य तनयो राज्यं सप्तशतं समाः
तस्माज्जातः सुतो न्यूहो निर्गतस्तूह एव सः
सीमः शमश्च भावश्च त्रयः पुत्रा बभूविरे
एकदा भगवान्विष्णुस्तत्स्वप्ने तु समागतः
वत्स न्यूह शृणुष्वेदं प्रलयः सप्तमेऽहनि
जीवनं कुरु भक्तेषु सर्वश्रेष्ठो भविष्यसि
हस्तत्रिशतलम्बां च पंचाशद्धस्तविस्तृताम् 3.1.4.
आरुह्य स्वकुलैस्सार्द्धं विष्णुध्यानपरोऽभवत्
चत्वारिंशद्दिनान्येव महावृष्टिमकारयत्
चत्वारो मिलिताः सर्वे विशालायां न चागताः