हे इन्दुल महाभाग पितृमातृयशस्कर
पूर्वं हत्वा च मां वीर स्वपितृव्यं ततः पुनः सुखी भव महावीर गेहे वै सुखवर्मणः
इति श्रुत्वा वचस्तस्य ज्ञात्वा च स्वकुलं शिशुः कृतवान्रोदनं गाढमपराधनिवृत्तये
उवाच मधुरं वाक्यं शृणु तात मम प्रिय
देवो वा मानुषो वापि पन्नगो वापि दानवः
सोहमाजन्मशुद्धस्य पितुराह्लादकस्य च
पद्मिन्या जनितं मोहं गृहीत्वा ज्ञातवान्न हि
इत्युक्त्वा स पुनर्बालो रुरोद स्नेहकातरः
इति श्रुत्वा वचस्तस्य कृष्णांशो वचनं शिशोः उत्सवं कारयामास तत्र देशे जनेजने
आर्य्यसिंहस्तु तच्छ्रुत्वा नानाद्रव्यसमन्वितः 3.3.19.
शतं हयांस्तथा नागान्मुक्तामणि विभूषितान्
प्रस्थानमकरोत्तेषां स प्रेम्णा वाक्यगद्गदः
उषित्वा मासमेकं तु तस्मिन्मार्गे भयानके
आह्लादस्तु प्रसन्नात्मा सुतं पत्नीसमन्वितम्
दशहाराख्यनगरं संप्राप्तः स्वकुलैस्सह
पृथ्वीराजस्तु तच्छ्रुत्वा विस्मयं परमं ययौ
अप्ससरस्त्वं स्वयं त्यक्त्वा भूमौ नारीत्वमागता
यक्ष्मणा मरणं प्राप्य स्वर्गलोकमुपाययौ
सूत उवाच मुने पांचालदेशे तु राजासीद्बलवर्द्धनः
बिसेनवंशभूपालो वेदतत्त्वविशारदः
तस्य पुत्रावुभौ जातौ क्षत्रधर्मपरायणौ
द्वादशाब्दवया भूत्वा मयूरध्वज एव सः
यतेंद्रियस्तथा मौनी वानप्रस्थ परायणः
तदा प्रसन्नो भगवान्सेनानीरग्निभूः स्वयम्
मयूरध्वज एवापि दृष्ट्वा सर्वमयं शिशुम्
मयूरध्वज उवाच पिबति मात्रियं दुग्धमुत्तमं वधति सर्वदा दैत्यदानवान्
नमस्ते देवसेनेश महिषासुरमर्दन
प्रसन्नो भव सर्वात्मन्गुहशक्तिधराव्यय 3.3.20.
इति श्रुत्वा स्तुतिं तस्य सेनानीस्तमुवाच वै
इत्युक्तस्तेन देवेन भूपतिः प्राह नम्रधीः