इति श्रुत्वा परिमलः सर्व भूपसमन्वितः
तदा महासती वेला विललाप भृशं मुहुः तामाश्वास्य तदा वेलां नभोमार्गेण चाययौ
लक्षणं तर्जयित्वासौ गृहीत्वा चागमन्मुदा 3.3.17.
पुनस्त्यक्त्वा सप्त सुतान्सहितान्नृपतेस्तु ते उषित्वा दशरात्रांते दध्युर्गंतुमनो मुने
महीराजस्तु बलवान्गृहीत्वा भूपतेः पदौ
महाराज वधूस्ते च वेलेयं द्वादशाब्दिका
तस्मात्तां त्वं परित्यज्य गच्छ गेहं सुखी भव
इत्यु्क्त्वा च वचो राजा स स्नेहादंकमस्पृशत् महीराजं स पस्पर्श स राजा चूर्णतां गतः
भग्नास्थी भूपती चोभौ पावकीयैश्चिकित्सकैः
मलना स्वसुतं दृष्ट्वा प्राप्तमुद्वाहितं गृहे होमं वै कारयामास चंडिकायाः प्रसादतः
सभायां लक्षणो वीरो यात्राकाले तमब्रवीत् नभोमार्गेण संप्राप्तौ योगिनौ च शिवाज्ञया
जहतुस्तौ च मां जित्वा तत्तीक्ष्णभय मोहितम् इत्युक्तवंतं तं नत्वा ययुर्भूपाः स्वमालयम्
सागराख्यसरस्तीरे कदाचिदिंदुलो बली
एतस्मिन्नंतरे हंसा आकाशाद्भू मिमागताः
वक्ष्यमाणं वचः प्राहुर्धन्योऽयं दिव्यविग्रहः
महावती पुरीणां च सागरः सरसामपि
भो इन्दुल महाप्राज्ञ मानसे सरसि स्थिताः
दृष्ट्वा तत्र शुभां नारीं सर्वाभरणभूषिताम्
दृष्ट्वा मोहत्वमापन्ना वयं देशान्तरं गताः त्वत्समो न हि कोऽप्यत्र पद्मिनी सदृशो वरः
तस्मात्त्वं नः समारुह्य तां देवीं द्रष्टुमर्हसि
सिंहलद्वीपके रम्ये ह्यार्यसिंहो नृपः स्थितः रागिण्यः सप्त विख्यातास्तत्सख्यः प्रमदोत्तमाः
नलिनीसागरे रम्ये गिरिजामंदिरं शुभम् 3.3.18.
सापि तं सुन्दरं दृष्ट्वा हंसदेहे समास्थितम्
वर्षमेकं ययौ तत्र नानालीलासु मोहितः
भक्तिगर्वत्वमापन्ने चाह्लादे जगदंबिका
तस्य प्राप्तं महद्दुःखमाह्लादस्य जयैषिणः
इन्दुलं रूपसम्पन्नं लंकापुरनिवासिनः
इति श्रुत्वा वचो घोरं सकुलो विललाप ह
कृष्णांशो रुदितं प्राहाह्लादं ज्येष्ठं शृणुष्व भोः इंदुलं त्वां समेष्यामि भवान्धैर्यपरो भवेत्
बलखानिश्च कृष्णांशो देवसिंहश्च तालनः