बलखानिर्गतो गर्ते रुरोध नगरीं तदा
त्रिलक्षैश्च हयैः सार्द्धं सूर्यद्युतिरुपाययौ
तयोश्चासीन्महद्युद्धमहोरात्रं हि सैन्ययोः
द्वितीयेऽह्नि समायाते गजसेनो महाबलः दाहयामास तत्सैन्यं तालनाद्यैश्च पालितम्
भस्मीभूतं बलं दृष्ट्वा तालनः शत्रुसम्मुखे
मूर्छितं नृपमाज्ञाय सूर्यद्युतिरुपाययौ
एतस्मिन्नंतरे शूरौ देवौ चाह्लादकृष्णकौ
सुबद्धं भ्रातरं ज्ञात्वा हयं कांतामलोऽरुहत् गृहीत्वा तं स कृष्णांशं तस्य तेजः समाहरत्
सप्तलक्षबलं सर्वं वह्निभूतमभूत्तदा 3.3.16.
गजसेनस्यार्द्धसैन्यं तैश्च सर्वैर्विनाशितम् ।। विजयं नृपतिः प्राप्य हर्षितो गेहमाययौ
वह्निभूतं च कृष्णांशं दृष्ट्वाह्लादः सुदुःखितः
तदा देवी वचः प्राह वत्स ते पुत्र एव च
इत्युक्ते वचने देव्या इन्दुलो वासवाज्ञया वडवामृतमारुह्य हयं तत्र समागतः
तदङ्गादुद्धृता वाहा मेघा इव समन्ततः
शमीभूते तदा वह्नौ स्वमुखात्सहयो मुदा
जीविते सप्तलक्षे तु शमीभूते हि पावके
लक्षं सैन्यं तु ये शिष्टास्ते सर्वेऽपि भयातुराः
केचित्संन्यासिनो भूत्वा केचिद्वै ब्रह्मचारिणः
बद्ध्वा तान्गजसेनादींस्त्रीञ्छूरान्स च तालनः 3.3.16.
बलखानिं च निष्कास्य तालनस्तदनंतरम् तान्वीरांस्ताडयामास वेतसैः स्तंभबंधनैः
गजमुक्ताज्ञया विप्र सेनापतरिरुदारधीः बलखानिर्हयारूढो गजमुक्ता च मंडपे
गजसेनस्तदा दिव्यैर्भोजनैस्तानभोजयत् लक्षशूरान्स संस्थाप्य स्वयं रुद्रपुरं ययौ
ते रात्रौ लोहदुर्गेषु ह्युषित्वा यत्नतो बलात् द्वारमुद्घाटयाशु त्वं नो चेत्प्राणांस्त्यजिष्यसि
इति सेनापतिः श्रुत्वा लक्षशूरान्समादिशत्
इति श्रुत्वा तु ते शूराः शतघ्न्यस्तैः सुरोपिताः
हते दशसहस्रे तु कृष्णांशो बिंदुलं हयम्
हतशेषा भयार्ताश्च सहयाशीतिसम्मिताः
श्रुत्वा भयातुरो राजा स्वसुताभ्यां समन्वितः स्वपापं क्षालयामास दत्त्वा कन्यां विधानतः
षोडशोष्ट्राणि स्वर्णानि गृहीत्वाह्लाद एव सः 3.3.16.
संप्राप्ते गेहमाह्लादे देवी स्वर्णवती स्वयम्