रत्नभानौ मृते राज्ञि मरुधन्वमहीपतिः
आराध्य पावकं देवं यज्ञध्यानव्रतार्चनैः
तदा प्रसन्नो भगवान्पावकीयं हयं शुभम्
पावकास्ते हि चत्वारः समुद्भूता महीतले
अष्टादशवयोभूताः सर्वे ते मुनिपुंगव
अष्टादशाब्दवयसा सा कन्या वरवर्णिनी
शार्दूलवंशी स नृपः कृतवान्वै स्वयंवरम्
मार्गशीर्षे सिते पक्षे चाष्टम्यां चंद्रवासरे
विद्युद्वर्णं मुखं तस्याश्चंचलायास्तथागतम् 3.3.16.
सापि दृष्ट्वा च तं वीरं मुमोह गजमुक्तिका
तारकाद्याश्च भूपालाः सर्वशस्त्रास्त्रसंयुताः
तथाविधान्नृपान्दृष्ट्वा भूपान्पंचशतान्बली
सर्वतो वध्यमानं तं बलखानिं स तारकः
महीराजसुतो ज्येष्ठो दृष्ट्वा खड्गं तथा गतम्
पराजिते नृपबले बलखानिर्महाबलः
तां गच्छंतीं सुतां दृष्ट्वा गजसेनो महीपतिः
जंबुकघ्नं महावीरं मायया तममोहयत्
निगडैस्तं बबंधाशु दृढैर्लोहमयै रुषा
चांडालांश्च समाहूय कठिनांस्तत्रवासिनः 3.3.16.
ते रौद्रास्तं समाबध्य ताडयामासुरूज्जिताः
दृष्ट्वा ततस्तु चंडालान्बलखानिरताडयत्
मृते पंचशते रौद्रे तच्छेषा दुद्रुवुर्भयात्
स नृपः कारणं ज्ञात्वा हस्तबद्धो महाबली
भवान्महाबलो वीर चांडालैर्बंधनं गतः
मत्सुता भवने प्राप्ता दिष्ट्या त्वं जीवितं गतः इति श्रुत्वा प्रियं वाक्यं तं प्रशस्य तथाकरोत्
मंडपे वेदकर्माणि विवाहार्थं चकार सः
तदाज्ञया लिखित्वासौ गजसेनोऽग्निसेवकः
बलखानेर्विवाहोऽत्र भवान्सैन्यसमन्वितः
इत्युक्ते निशि जातायां बलखानिर्महाबलः 3.3.16.
गरलं तेन संभुक्तं न ममार वराच्छुभात् पुनर्बबंध निगडैस्ताडयामास वेतसैः