चैत्रशुक्ल नवम्यां च मध्याह्ने गुरुवासरे
जाते तस्मिन्सुतश्रेष्ठे देवाः सर्षिगणास्तदा इत्यूचुर्वचनं तस्मादिन्दुलो नाम चाभवत्
आह्लादो जातकर्मादीन्कारयित्वा शिशोर्मुदा
इन्दुले तनये जाते द्विमासांते महीतले नेत्रसिंह सुतं दृष्ट्वा मलनास्नेहसंयुता
शतवृन्दाश्च नर्तक्यो नानारागेण संयुताः
सप्तरात्रमुषित्वा स योगसिंहो ययौ गृहम्
पुत्रस्नेहेन तं पुत्रं स जहार स्वमायया
स्नेहप्लुता शची देवी स्वस्तनौ तमपाययत् 3.3.14.
इन्दुं पीयूषभवनं गृह्णाति वपुषा स्वयम् स बालः स्वपितुर्विद्यां पठित्वा श्रेष्ठतामगात्
विनष्टे बालके तस्मिन्देवी स्वर्णवती तदा
ज्ञात्वाह्लादं तथा भूतं दशग्रामे तथाविधे
आह्लादः स्वकुलैः सार्द्धं निराहारो यतेंद्रियः
तदा तुष्टा स्वयं देवी वागुवाचाशरीरिणी
इन्द्रपुत्रो जयन्तश्च स्वर्गलोकमुपागतः
यावत्त्वं भूतलेऽवात्सीस्तावत्स भूतले वसेत्
इत्युक्ते वचने देव्या निश्शोकास्ते तदाभवन्
शारदां पूजयामासुः सर्वलोकनिवासिनीम्
जप्त्वा सप्तशती स्तोत्रं त्रिसन्ध्यं प्रेमभक्तितः
सामन्तद्विजपुत्रश्च चामुण्डो नाम विश्रुतः
द्वादशाब्दे ततो जाते त्रिचरित्रस्य पाठतः
कुंडिकेयं च भो भक्ताः पूरयामि च तामहम्
सुखखानिस्तु बलवान्मधुपुष्पैस्तथा फलैः बलखानिस्तथा मांसैर्मूलशर्मा तु रक्तकैः
देवकी च तदा हव्यैश्चन्दनादिभिरर्चनैः
आह्रादश्चैव सर्वांगैरुदयः शिरसा स्वयम्
उवाच वचनं देवी स्वभक्तान्भक्तवत्सला
बलखानिर्महावीरो दीर्घे काले स मृत्युभाक् 3.3.15.
देवकी च भवेद्देवी चिरकालं स्वलोकगा एकस्तु देववत्प्रोक्तो बलाधिक्यो द्वितीयकः
निष्कामोऽयं देवसिंहो मृतो मोक्षत्वमाप्नुयात्
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखंडापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये पञ्चदशोऽध्यायः
शृणु त्वं मुनिशार्दूल दृष्टं यद्योगदर्शनात्