इति श्रुत्वा स शल्यांशः सुयोधनमुखेरितम् आह्लादस्य समीपं स गत्वैतद्वंचनाय हि
भवन्तोंशावताराश्च मया ज्ञाताः सुरोत्तमात् रामांशाय स्वकन्यां च दास्यामि कुलरीतितः
इत्याह्रादं समादिश्य स नृपश्छलमाश्रितः
सहस्रं मंडपे भूपान्संस्थाप्य स्वबलैः सह
विवाहप्रथमावर्ते योगसिंहोऽसिमुत्तमम्
तमाह तालनो धीमान्न योग्यं भवता कृतम् निरायुधैः परैः सार्द्धं शस्त्रिणां संगरो हि नः
इति श्रुत्वा योगसिंहं कृष्णांशस्तं समारुधत् 3.3.13.
विजयं तृतीयावर्ते सुखखानिर्न्यरुंद्ध वै रूपणस्तं गृहीत्वाशु युयुधे तद्बलैः सह
पंचमे बहुराजानं तालनश्च समारुधत्
एतस्मिन्नन्तरे देवः कालदर्शी समागतः
बिन्दुलं चैव कृष्णांशो देवस्तत्र मनोरथम्
हरिणीं बलखानिश्च तद्भ्राता हरिनागरम्
रात्रौ तन्नृपतेः सेनां हत्वा बद्ध्वा च तत्पतिम्
स्वसैन्यं ते समाजग्मुर्निर्भया बलवत्तराः
निगडैरेकतः कृत्वा पञ्च भूपान्हि वंचकान्
नेत्रसिंहो वरो भ्राता सुन्दरारण्यभूमिपः 3.3.13.
तत्रागत्य हरानन्दो नाम्ना तानयुधद्बली । । नेत्रसिंहस्य सैन्यं च चतुर्लक्षं तदागमत्
पञ्चलक्षै रणो घोरः सप्तलक्षयुतैरभूत् अर्द्धसैन्यं रिपोस्तत्र हतशेषमदुद्रुवत्
विस्मितः स हरानन्दो रुद्रमायाविशारदः ।। बलाधिक्ययुताञ्ज्ञात्वा शिवध्यानपरोऽभवत्
रचित्वा शांबरीं मायां नानारूपविधारिणीम् । । पाषाणभूतान्सकलान्कृत्वा भूपान्समाययौ
ससुतं भ्रातरं ज्येष्ठं नृपं पूर्णबलं ततः
रुरोदोच्चैस्तदा देवीं ध्यायंती कामरूपिणीम् । । तदा तुष्टा जगद्धात्री मूर्च्छितांस्तानबोधयत्
यथा बद्धः स्वयं स्वामी कथयामास सा तथा ।। अहं शुकी भवाम्यद्य भवान्बिंदुलसंस्थितः । ।। 3.3.13.१२
इत्युक्त्वा सा शुकी भूत्वा कृष्णांशेन समन्विता
आश्वास्य तं यथायोग्यं कृष्णांशं प्रत्यवर्णयत्
रक्षकाञ्छतसाहस्रान्हत्वा भ्रातरमाययौ । । पौर्णिमां मधुयुक्तां च ज्ञात्वा सर्वे त्वरान्विताः
स्नानध्यानादिका निष्ठाः कृत्वा गेहमुपाययुः ।। सागरस्य तटं प्राप्य कृत्वा ते च महोत्सवम् । । चैत्रस्य कृष्णपञ्चम्यां स्वगेहं पुनराययुः
दूता उष्ट्रसमारूढास्तत्क्षेमकरणोत्सुकाः । । वैशाखे शुक्लपंचम्यां स्वगेहं पुनराययुः
मलना भूपतिश्चैव गेहेगेहे महोत्सवम् ।। कारयित्वा विधानेन ब्राह्मणेभ्यो ददौ धनम्
सूत उवाच चतुर्दशाब्दे कृष्णांशे यथा जातं तथा शृणु कलौ जन्मत्वमापन्नः स्वर्णवत्युदरेऽवसत्