कृष्णांशो माल्यकारस्य वधूर्भूत्वा समागतः
एतस्मिन्नन्तरे वीराः षष्टिर्वाहनसंयुताः
तानागतान्स बलवान्दृष्ट्वा खड्गं गृहीतवान्
कृष्णांशस्त्वरितो गत्वा रूपणो यत्र तिष्ठति
हृते ढक्कामृते दिव्ये नेत्रसिंहो भयातुरः
प्रभाते समनुप्राप्ते ते वीराः स्वबलैः सह दिनान्ते प्राप्तवंतश्च यत्राभूत्समहारणः
कृष्णांशः पूजयित्वा तं दध्मौ ढक्कामृतं बली 3.3.13.
सप्तलक्षबलं तस्य पुनः प्राप्तं मदातुरम्
रुद्धे तु नगरे तस्मिन्नेत्रसिंहो भयातुरः
तदा प्रसन्नो भगवानुवाच नृपतिं प्रति
तस्मै योग्याय सा कन्या रामांशाय यशस्विने
इत्युक्त्वा च स्वयं देवो ढक्कामृतमुमाप्रियम्
गते तस्मिन्सुरपतो स राजा ब्राह्मणैः सह
तथागतं नृपं दृष्ट्वा कृष्णांशश्च महीपतिः
राजन्नयं स बलवानाह्रादः सानुजैः सह
आर्याभीरी स्मृता तेषां किं त्वया विदितं न हि
अतस्त्वं वचनं चेदं कुलयोग्यं शृणुष्व भोः 3.3.13.
वञ्चयित्वा विवाहार्थे शिरांस्येषां समाहर
त्वत्कन्यया समाहूता वीरा वै रेवती हि सा
नो चेद्भवान्क्षयं यायात्सकुलो जंबुको यथा
इति श्रुत्वा स शल्यांशः सुयोधनमुखेरितम् आह्लादस्य समीपं स गत्वैतद्वंचनाय हि
भवन्तोंशावताराश्च मया ज्ञाताः सुरोत्तमात् रामांशाय स्वकन्यां च दास्यामि कुलरीतितः
इत्याह्रादं समादिश्य स नृपश्छलमाश्रितः
सहस्रं मंडपे भूपान्संस्थाप्य स्वबलैः सह
विवाहप्रथमावर्ते योगसिंहोऽसिमुत्तमम्
तमाह तालनो धीमान्न योग्यं भवता कृतम् निरायुधैः परैः सार्द्धं शस्त्रिणां संगरो हि नः
इति श्रुत्वा योगसिंहं कृष्णांशस्तं समारुधत् 3.3.13.
विजयं तृतीयावर्ते सुखखानिर्न्यरुंद्ध वै रूपणस्तं गृहीत्वाशु युयुधे तद्बलैः सह
पंचमे बहुराजानं तालनश्च समारुधत्
एतस्मिन्नन्तरे देवः कालदर्शी समागतः