तानाश्वास्य स कृष्णांशस्तत्र दिव्यहये स्थितः
हर्म्योपरि स्थितां देवीं सर्वशोभासमन्विताम् शरण्यां त्वामुपागच्छं कामाक्षीमिव भामिनि
वृत्तान्तं कथयामास यथासीच्च महारणः
साह चोदयसिंह त्वं कामाक्ष्या मंदिरं व्रज
ढक्कामृतस्य वाद्येन पूजये सर्वकामदाम्
अर्धशेषां रणात्सेनां पराजाप्य च दुद्रुवुः
पराजिते रिपौ तस्मिन्नेत्रसिंहसुतैः सह 3.3.13.
नवम्यां पितरं प्राह देवी स्वर्णवती तदा यत्प्रसादाच्च विजयी दुर्जयेभ्योऽभवद्भवान्
इति श्रुत्वा पिता प्राह स्वप्नो दृष्टस्तथा मया
पित्रोक्तैवं निशायां तु सा सुता पितुराज्ञया
कृष्णांशो माल्यकारस्य वधूर्भूत्वा समागतः
एतस्मिन्नन्तरे वीराः षष्टिर्वाहनसंयुताः
तानागतान्स बलवान्दृष्ट्वा खड्गं गृहीतवान्
कृष्णांशस्त्वरितो गत्वा रूपणो यत्र तिष्ठति
हृते ढक्कामृते दिव्ये नेत्रसिंहो भयातुरः
प्रभाते समनुप्राप्ते ते वीराः स्वबलैः सह दिनान्ते प्राप्तवंतश्च यत्राभूत्समहारणः
कृष्णांशः पूजयित्वा तं दध्मौ ढक्कामृतं बली 3.3.13.
सप्तलक्षबलं तस्य पुनः प्राप्तं मदातुरम्
रुद्धे तु नगरे तस्मिन्नेत्रसिंहो भयातुरः
तदा प्रसन्नो भगवानुवाच नृपतिं प्रति
तस्मै योग्याय सा कन्या रामांशाय यशस्विने
इत्युक्त्वा च स्वयं देवो ढक्कामृतमुमाप्रियम्
गते तस्मिन्सुरपतो स राजा ब्राह्मणैः सह
तथागतं नृपं दृष्ट्वा कृष्णांशश्च महीपतिः
राजन्नयं स बलवानाह्रादः सानुजैः सह
आर्याभीरी स्मृता तेषां किं त्वया विदितं न हि
अतस्त्वं वचनं चेदं कुलयोग्यं शृणुष्व भोः 3.3.13.
वञ्चयित्वा विवाहार्थे शिरांस्येषां समाहर
त्वत्कन्यया समाहूता वीरा वै रेवती हि सा
नो चेद्भवान्क्षयं यायात्सकुलो जंबुको यथा