तालनाद्याश्च ते शूराः स्वंस्वं वाहनमाश्रिताः
वंगदेशं समुल्लंघ्य शीघ्रं प्राप्ता हिमालयम्
गच्छ त्वं वीर कवची करालाश्वं समास्थितः
युद्धचिह्नं तनौ कृत्वा मामागच्छ त्वरान्वितः
स ददर्श सभां राज्ञो बहुशूरसमन्विताम्
स उवाच नृपश्रेष्ठं नेत्रसिंहं महाबलम् सप्तलक्षबलैर्गुप्तः संप्राप्तस्तव राष्ट्रके
तस्मात्त्वं स्वसुतां शीघ्रमाह्लादाय समर्पय 3.3.13.
इति श्रुत्वा वचस्तस्य स राजा क्रोधमूर्छितः अरुधत्स कपाटं च तस्य बंधनहेतवे
पाशहस्ताञ्छूरशतं पट्टनाधिपरक्षितान्
हत्वा तन्मुकुटं राज्ञो गृहीत्वाकाशगो बली
इति श्रुत्वा प्रसन्नात्मा सप्त लक्षदलैर्युतः
नेत्रसिंहस्तु बलवान्पार्वतीयैर्नृपैः सह
सहस्रं च गजास्तस्य हया लक्षं महाबलाः
योगसिंहो गजैः सार्द्धं बलखानिं समाह्वयत्
विजयो नृपपुत्रश्च सर्वभूपतिभिः सह
तयोश्चासीन्महद्युद्धं सेनयोस्तत्र दारुणम् जघ्नुस्ते शात्रवीं सेनां द्विलक्षां वीरपालिताम्
प्रभग्नं स्वबलं दृष्ट्वा चत्वारो मदमत्तकाः पुनरुजीवितं सर्वं ढक्कामृतरवाद्बलम् ।। 3.3.13.
युद्धाय संमुखं प्राप भृगुश्रेष्ठ पुनः पुनः
एवं सप्ताह्नि संजाते युद्धे भीरुभयंकरे
पुनस्ते जीवमापन्ना जघ्नुस्तान्रिपुसैन्यपान् निराशां विजये प्राप्य कृष्णांशं शरणं ययुः
तानाश्वास्य स कृष्णांशस्तत्र दिव्यहये स्थितः
हर्म्योपरि स्थितां देवीं सर्वशोभासमन्विताम् शरण्यां त्वामुपागच्छं कामाक्षीमिव भामिनि
वृत्तान्तं कथयामास यथासीच्च महारणः
साह चोदयसिंह त्वं कामाक्ष्या मंदिरं व्रज
ढक्कामृतस्य वाद्येन पूजये सर्वकामदाम्
अर्धशेषां रणात्सेनां पराजाप्य च दुद्रुवुः
पराजिते रिपौ तस्मिन्नेत्रसिंहसुतैः सह 3.3.13.
नवम्यां पितरं प्राह देवी स्वर्णवती तदा यत्प्रसादाच्च विजयी दुर्जयेभ्योऽभवद्भवान्
इति श्रुत्वा पिता प्राह स्वप्नो दृष्टस्तथा मया
पित्रोक्तैवं निशायां तु सा सुता पितुराज्ञया