राकां चंद्रे तु संप्राप्तं राहुग्रस्ते तमोमये
हिमालयगिरौ रम्ये नानाधातुविचित्रिते
रत्नभानो हते शूरे नेत्रसिंहो भयातुरः
द्वादशाब्दान्तरे देवो ददौ ढक्कामृतं मुदा
ददौ ढक्कामृतं राज्ञे पुनः प्राह शुभं वचः
क्षयं शीघ्रं गमिष्यंति शत्रवस्ते महाभटाः
नगरं कारयामास तत्र सर्वजनैर्युतम् 3.3.13.
नेत्रसिंहगढं नाम्ना विख्यातं भारते भुवि
पालितं नेत्रसिंहेन तत्पुरः पुत्रवन्मुने
सोऽपि राजा समायातो नेत्रसिंहो महाबलः कामाक्ष्या वरदानेन सर्वमायाविशारदा
दृष्ट्वा तां सुंदरीं कन्यां बालेन्दुसदृशाननाम्
दृष्ट्वा तां च तथाह्रादः सर्वरत्नविभूषिताम् मूर्च्छितश्चापतद्भूमौ सा तं दृष्ट्वा मुमोह वै
दोलामारुह्य तत्सख्यौ नृपान्तिकमुपाययुः
दृष्ट्वा तथाविधं बंधुं कृष्णांशः प्राह दुःखितः
रजो रागात्मकं विद्धि प्रमादं मोहजं तथा
इति श्रुत्वा वचो भ्रातुस्त्यक्त्वा मोहं ययौ गृहम्
दुर्गामाराधयामास जप्त्वा मध्यचरित्रकम् 3.3.13.
मोहयामास तां कन्यां विवाहार्थमनिन्दिता
प्रातर्बुद्ध्वा तु संचिंत्य महामोहमुपाययौ
पौषमासे तु संप्राप्ते शुककंठे सुपत्रिकाम्
स गत्वा पुष्पविपिनं महावतिपुरीस्थितम्
वीर तेऽवरजो बंधुर्नाम्नाह्लादो महाबलः
तां ज्ञात्वा च पुनस्तस्या उत्तरं देहि मत्प्रियम्
इति श्रुत्वोदयो वीरो गृहीत्वा पत्रमुत्तमम्
जम्बुकश्च नृपो वीरो रुद्रदत्तवरो बली
तथाविधं मत्पितरमिंद्रदत्तवरं रिपुम्
इति ज्ञात्वा स आह्लादस्तामाश्वास्य हृदि स्थिताम् 3.3.13.
स शुकः पन्नगः पूर्वं पुंडरीकेन शापितः
मृते तस्मिञ्छुके रम्ये देवी स्वर्णवती तदा
माघमासि च संप्राप्ते पंचम्यां कृष्णपक्षके