इति श्रुत्वा महीराजो बलखानिं महाबलम्
अर्द्धकोटिमितं द्रव्यं मत्तः प्राप्य सुखी भव
वर्षे वर्षे च तद्द्रव्यं गृहाण बलवन्प्रभो
वयस्त्रयोदशाब्दे च कृष्णांशे बलवत्तरे
भाद्रे शुक्ले त्रयोदश्यां चाह्लादः सानुजो ययौ
कृष्णांशो बिन्दुलारूढो वत्सजो हरिणीस्थितः
चत्वारो द्विदिनान्ते च गयाक्षेत्रं समाययुः 3.3.13.
शतं शतं गजांश्चैव भूषितांश्च रथास्तथा
धेनूर्हिरण्यरत्नानि वासांसि विविधानि च
लक्षावर्तिस्तु या वेश्या ययौ बदरिकाश्रमम्
राकां चंद्रे तु संप्राप्तं राहुग्रस्ते तमोमये
हिमालयगिरौ रम्ये नानाधातुविचित्रिते
रत्नभानो हते शूरे नेत्रसिंहो भयातुरः
द्वादशाब्दान्तरे देवो ददौ ढक्कामृतं मुदा
ददौ ढक्कामृतं राज्ञे पुनः प्राह शुभं वचः
क्षयं शीघ्रं गमिष्यंति शत्रवस्ते महाभटाः
नगरं कारयामास तत्र सर्वजनैर्युतम् 3.3.13.
नेत्रसिंहगढं नाम्ना विख्यातं भारते भुवि
पालितं नेत्रसिंहेन तत्पुरः पुत्रवन्मुने
सोऽपि राजा समायातो नेत्रसिंहो महाबलः कामाक्ष्या वरदानेन सर्वमायाविशारदा
दृष्ट्वा तां सुंदरीं कन्यां बालेन्दुसदृशाननाम्
दृष्ट्वा तां च तथाह्रादः सर्वरत्नविभूषिताम् मूर्च्छितश्चापतद्भूमौ सा तं दृष्ट्वा मुमोह वै
दोलामारुह्य तत्सख्यौ नृपान्तिकमुपाययुः
दृष्ट्वा तथाविधं बंधुं कृष्णांशः प्राह दुःखितः
रजो रागात्मकं विद्धि प्रमादं मोहजं तथा
इति श्रुत्वा वचो भ्रातुस्त्यक्त्वा मोहं ययौ गृहम्
दुर्गामाराधयामास जप्त्वा मध्यचरित्रकम् 3.3.13.
मोहयामास तां कन्यां विवाहार्थमनिन्दिता
प्रातर्बुद्ध्वा तु संचिंत्य महामोहमुपाययौ
पौषमासे तु संप्राप्ते शुककंठे सुपत्रिकाम्