इति श्रुत्वा सती देवी नमस्कृत्य महेश्वरीम्
एतस्मिन्नंतरे राजा देवमायाविमोहितः
तैर्बद्धो जम्बुको राजा निगडैरायसैर्दृढैः
एतस्मिन्नंतरे तत्र कालियाद्यास्त्रयः सुताः
पुनर्युद्धमभूद्घोरं सेनयोरुभयोस्तदा
त्रीञ्छत्रून्कोष्ठकीकृत्य स्वशस्त्रैर्जघ्नुरूर्जिताः
कालियो दुःखितो भूत्वा सस्मार मनसा हरम्
एतस्मिन्नंतरे देवी देवकी पतिदेवता 3.3.12.
बोधयित्वा तु कृष्णांशं पञ्चशब्दगजस्थितम् तदा तुष्टा स्वयं देवी बोधयामास तान्मुदा
आह्लादः सूर्यवर्माणं कालियं च ततोऽनुजः
ते तु पूर्वभवे विप्र जरासंधः सकालियः
त्रिशिरास्तुदिलो जातः शृगालः स च जम्बुकः
हतेषु शत्रुपुत्रेषु देवकी जम्बुकं रिपुम्
कृष्णांशः शिरसी पित्रोर्गृहीत्वा स्नेहकातरः
विहस्य तौ तदा तत्र प्रोचतुर्वचनं प्रियम् इति वाणी तयोर्जाता बलिनो प्रेतदेहयोः
खड्गहस्ता च सा देवी शिलायंत्रे तु तं रिपुम्
हे पुत्राः स्वपितुः शत्रुं जम्बुकं पुरुषाधमम्
संचूर्णयत तद्गात्रं तत्तैलैर्मदनिर्मितैः 3.3.12.
तथा कृत्वा तु ते पुत्रा महिषीं ससुतां तदा
तदा परिमलं राज्ञी दृष्ट्वा स्वामिनमातुरम्
तत्सुता खड्गमानीय बलखानिभुजं प्रति
तालनं देवसिंहं च रामांशं च तथाविधम्
कृष्णांशं मोहयित्वाशु मायया च समाहरत् तच्छिरश्च समाहृत्य चितायां च समाक्षिपत्
तदा वाणी समुत्पन्ना बलखाने शृणुष्व भोः
फलमस्य विवाहे स्वे भोक्तव्यं पापकर्मणः
ततस्तु सैनिकाः सर्वे महाहर्षसमन्विताः
महावतीं समाजग्मुः कृतकृ त्यत्वमागताः
तत्पश्चात्स्व पुरीं प्राय तदा किमभवन्मुने
ज्येष्ठे मासि गृहं प्राप्ता दध्मुर्वाद्यान्यनेकशः
श्रुत्वा परिमलो राजा स्वसुताञ्जयिनो बलीन्