जम्बुकस्य सुता तत्र प्रत्यहं स्वजनैर्युता
कृतेयं चैलविलिना माया मनुजमोहिनी इति श्रुत्वा तु चत्वारो विनाह्रादं ययुर्वनम्
गीतनृत्यप्रवाद्यैश्च मोहयित्वा च त दिने
तयोर्मध्ये प्रमाणोऽयं विवाहो मे यदा भवेत्
हते तस्मिन्महाधूर्ते गत्वा संग्राममूर्द्धनि हत्वा तत्र स्थितान्वीराञ्छतघ्न्यः परिखाकृताः
तदा तु जम्बुको राजा शिवदत्तवरो बली शैवं यज्ञं च कृतवांस्तेषां नाम्नोपबृंहितम्
रूपणस्तु तथा ज्ञात्वा देवकीं प्रत्यवर्णयत् मनसा च जगामाशु शरण्यां शरणं सती
तदा तुष्टा जगाद्धात्री स्वप्नांते तामवर्णयत् 3.3.12.
यदा तु जम्बुको राजा शिवदत्तवरो बली
मोहयित्वा तदाहं तं मोचयित्वा च ते सुतान्
इति श्रुत्वा सती देवी नमस्कृत्य महेश्वरीम्
एतस्मिन्नंतरे राजा देवमायाविमोहितः
तैर्बद्धो जम्बुको राजा निगडैरायसैर्दृढैः
एतस्मिन्नंतरे तत्र कालियाद्यास्त्रयः सुताः
पुनर्युद्धमभूद्घोरं सेनयोरुभयोस्तदा
त्रीञ्छत्रून्कोष्ठकीकृत्य स्वशस्त्रैर्जघ्नुरूर्जिताः
कालियो दुःखितो भूत्वा सस्मार मनसा हरम्
एतस्मिन्नंतरे देवी देवकी पतिदेवता 3.3.12.
बोधयित्वा तु कृष्णांशं पञ्चशब्दगजस्थितम् तदा तुष्टा स्वयं देवी बोधयामास तान्मुदा
आह्लादः सूर्यवर्माणं कालियं च ततोऽनुजः
ते तु पूर्वभवे विप्र जरासंधः सकालियः
त्रिशिरास्तुदिलो जातः शृगालः स च जम्बुकः
हतेषु शत्रुपुत्रेषु देवकी जम्बुकं रिपुम्
कृष्णांशः शिरसी पित्रोर्गृहीत्वा स्नेहकातरः
विहस्य तौ तदा तत्र प्रोचतुर्वचनं प्रियम् इति वाणी तयोर्जाता बलिनो प्रेतदेहयोः
खड्गहस्ता च सा देवी शिलायंत्रे तु तं रिपुम्
हे पुत्राः स्वपितुः शत्रुं जम्बुकं पुरुषाधमम्
संचूर्णयत तद्गात्रं तत्तैलैर्मदनिर्मितैः 3.3.12.
तथा कृत्वा तु ते पुत्रा महिषीं ससुतां तदा
तदा परिमलं राज्ञी दृष्ट्वा स्वामिनमातुरम्