तदोत्थाय महीराजो महादेवेन बोधितः
सुखखान्यादिकाञ्छूरान्संबध्य निगडैर्दृढैः
हाहाभूतं स्वसैन्यं च दृष्ट्वा स उदयो हरिः
महीराजगजं प्राप्य बद्ध्वा तं निगडैर्बलो
तदा तु पृथिवीराजो लज्जितस्तेन निर्जितः
देवसिंहाज्ञया शूरो बलखानिर्हि वत्सजः
शिरीषाख्यं पुरं नाम तेन वीरेण वै कृतम्
तत्रैव न्यवसद्वीरो वत्सजः स्वकुलैः सह
श्रुत्वा परिमलो राजा तत्रागत्य मुदान्वितः 3.3.11.
ब्रह्मानंदेन सहितः स्वगेहं पुनराययौ
इषशुक्लदशम्यां च राज्ञां जातः समागमः
कान्यकुब्जे महारम्ये नानाभूपाः समाययुः
कृष्णांशदर्शने वांछा तस्य चासीत्तदा मुने
जितो येन महीराजः सर्वलोकप्रपूजितः भ्रातृजं प्रणतं प्राह शृणु शुक्लयशस्कर
राजराजपदं ते हि कथं संहर्तुमिच्छसि
राजानस्ते च सहिताः स्वसैन्यैः परिवारिताः
शिरीषाख्यपुरस्थं च ज्ञात्वा कृष्णांशमुत्तमम्
ददृशुस्तं महात्मानं पुंडरीकनिभाननम्
तदा महीपतिः क्रुद्धो वचनं प्राह भूपतीन् पितरौ तस्य बलिनौ माहिष्मत्यां मृतिं गतौ
जम्बुको नाम भूपालो नार्मदीयैः समन्वितः शिलापत्रे समारोप्य तयोर्गात्रमचूर्णयत् 3.3.12.
अद्यापि तौ स्थितौ वीरौ हा पुत्रेति प्रभाषिणौ तस्योदयो वृथा ज्ञेयो वृथाकीर्तिः प्रियंकरी
इति श्रुत्वा स कृष्णांशो भूपतीन्प्राह नम्रधीः
म्लेच्छैर्नराशनैः सार्द्धं तन्नृपेण रणोऽभवत् म्लेच्छैस्तैश्च हतौ तत्र श्रुतेयं विश्रुता कथा
मातुलेनाद्य कथितं नवीनं मरणं तयोः
इत्युक्त्वा तान्स कृष्णांशो मातरं प्राह सत्वरम्
श्रुत्वा वज्रसमं वाक्यं रुरोद जननी तदा
ज्ञात्वा पितृवधं श्रुत्वा जम्बुकं शिवकिंकरम्
जय जय जय जगदम्ब भवानि ह्यखिललोकसुरपितृमुनिखानि
इति ध्यात्वा स कृष्णांशः सुष्वाप निजस द्मनि मोहयित्वाशु तत्पार्श्वे प्रेषयामास सर्वगा
चतुर्लक्षबलैः सार्द्धं तालनः शीघ्रमागतः 3.3.12.