ऋषिर्नारायणश्छन्दः पंक्तिरीशोऽथ देवता
अवेक्ष्य ईशमारभ्य दक्षिणावर्तकेन तु
परिवेष्याज्यस्थालीं च त्रिः सकृद्वा समाहितः
ऋषिः स्याज्जमदग्निश्च गायत्री छन्द ईरितम्
घृतस्य च तथा त्वं नो ब्रह्मा वै तृप्यतामिति
त्रिरात्रं तु महायोगे सकृदन्यत्र सत्तमाः
अग्रान्मूलं पुनः कुर्यात्संपूज्य च पुनः पुनः
भुवं पुनः प्रतप्याथ प्रोक्षण्युत्तरतो न्यसेत्
अंगुष्ठे द्वे अनामे तु गृह्णीयात्तत्पवित्रकम् 2.2.13.
पाताले त्रिस्तथाकाशे अवेक्ष्याज्यं ततस्त्रिभिः
ततः पायसमादाय उत्थाय च समन्त्र कम्
सपवित्रं दक्षकरे गृहीत्वा प्रोक्षणीयकम्
अग्निं पर्युक्षयेत्पश्चाद्दक्षिणावर्तकेन च
संयावार्थं च भो विप्रा अग्निवत्तत्र देशिकः
कमंडलुं परे हस्ते ततो दक्षकरेण तु
अंते च देवतोद्देशं प्राजापत्यं समीरयन्
वायुकोणं समारभ्य वह्निकोणान्तकेन तु
अग्नीषोमात्मकं चैव जुहुयाद्राक्षसादितः
पश्चात्स्विष्टं ततो दद्याद्दद्याच्च मतिभिस्तथा 2.2.13.
उद्वाह इति मंत्र स्य अथर्वण ऋषिः स्मृतः
प्रकृते योजयेन्मन्त्री स्तुतौ चापि नियोजयेत् छंदश्च बृहती ख्यातं तदेवाग्निः प्रकीर्तितः
इडो गतमिति मन्त्रस्य ऋषिः को गुह्यसंज्ञकः
उद्वर्तन इति मंत्रस्य ऋषिः को नु प्रकीर्तितः
मखविधानवर्णनम् कुशकण्डीं स्वगृह्येन कृत्वाग्निं चार्चयेत्ततः
आघाराज्यभागौ तु महाव्याहृतयस्त्रयः
एतन्नित्यं हि सर्वत्र होमे कर्मणि निर्दिशेत्
अग्नये चैव सोमाय आज्यभागौ प्रकीर्तितौ
अयाश्चाग्ने इति तथा ये ते शतमनुत्तमम्
प्राजापत्याहुतिश्चैका स्विष्टकृच्चापरा स्मृता
कृत्वा सकृद्देवतोद्देशं होमं पश्चात्समाचरेत्