हिरण्यगर्भेति मंत्रस्य भरद्वाजऋषिः स्मृतः
वरुणस्योत्तंभनेति मंत्रस्य जलकुंभं निवेदयेत् विराट्छन्दश्च ईशानो देवता समुदाहृता
मोचयेन्मीनयुग्मं च मेषयुग्मं तथैव च
मोचयेन्नागयुग्मं च आयुवृद्धेश्च हेतवे
निर्मितं माषभक्तेन रक्तपुष्पैरलंकृतम् सबिंदुकेन हंतेन दिक्षु मध्ये यथा क्रमात्
ये भवा भाविनो भूता ये च तेषु मयासिनः
इत्युक्त्वा च बलिं दद्यान्नमस्कुर्यादनंतरम्
अन्येषां हि हिरण्यं च गां च दद्याद्द्विजन्मने 2.2.12.
प्राजापत्यं स्विष्टकृच्च जुहुयात्तदनंतरम्
पद्मोत्पलैर्मातुलिंगैः पनसैर्मातुलुंगकैः
अभिषेकं ततः कुर्यात्सुवास्त्विति च वै जपन्
पञ्चदोषं पुरस्कृत्य ब्राह्मणानुमतेन च
दीनांधकृपणे चैव दद्याद्वित्तानुसारतः
न क्षीरं च कषायं च भर्जितं शाकमेव च
शाल्यन्नं मूलकं चैव पनसाम्रफलानि च
बदरं धातकिफलं कुन्द पुष्पं तथा तिलम्
त्रिरात्रमथ सप्ताहं परित्यज्य खले ततः
प्रथमा चार्कहस्तेन द्वितीया दशहस्तिका 2.2.12.
शतार्धं ततः पश्चात्षष्टिहस्तमनंतरम्
अग्निहोत्रविधानवर्णनम् न परोक्तं विधानेन भयदं कीर्तिध्वंसनम्
पुत्रा एव च कन्याश्च जनिष्याश्चापरे सुताः
तेषां संस्कारयागेषु शान्तिकर्मक्रियासु च
त्रिकुशं परिगृह्णाति ततश्च कुरुते दृढम्
कश्यपस्तृप्यतामिति भूरसीति च शोधनम् देवता च भवेत्सूर्यः पृथिवीशोधने न्यसेत्
ऐशान्यादिक्रमेणैव प्रादक्षिण्येन यत्नतः
कुशगर्भत्रयेणापि भ्रामयेद्वलयाकृति
ईशानादेश्च संस्कारं कुर्यात्परिसमूहनम्
परिसमूहनमैन्द्रस्य पर्वतोऽस्य ऋषिः स्मृतः
गोमयं च त्रिगंधं च पंचमूर्तिकयापि च 2.2.13.
मानस्तोकेनेति ऋचा विश्वेदेवश्च पूज्यताम्