नारायणो नरो हंसो विष्वक्सेनो हुताशनः
यज्ञेशः पुण्डरीकाक्षः कृष्णः सूर्यः सुरार्चितः
पद्मनाभो हृषीकेशो दाता दामोदरो हरिः
भक्तप्रियोऽच्युतः सत्यः सत्यवाक्यो ध्रुवः शुचिः
विदारी विनयः शांतस्तपस्वी वैद्युतप्रभः 2.2.11.
त्वं स्वधा त्वं हि स्वाहा त्वं सुधा च पुरुषोत्तमः अनंतायाप्रमेयाय नमस्ते गरुडध्वज
ब्रह्मस्तवमिमं प्रोक्तं महादेवेन भाषितम्
ध्यायंति ये नित्यमनंतमच्युतं हृत्पद्ममध्ये स्वयमाव्यवस्थितम्
अर्घ्यदानविधिवर्णनम् कनकतोयेन गन्धेन मुद्गलाग्रेण लेपयेत्
ऐशान्यां मध्यभागे वा यजेद्वा सुसमाहितः
ऋषिः कंठोथ गायत्री छन्द इत्यभिधीयते
विवरे पूजयेत्कर्म ब्रह्माणं च धराधरम्
अग्रतोऽष्टदलं लेख्यं स्थापयेत्कलशं ततः
शुक्तिशंखसमं वापि विश्वामित्रसमुद्भवम्
विष्णुक्रांता वचाकुष्ठचन्दनेन विलोडितम्
दध्यक्षतं मधुयुतमेवमर्घ्यं च साधयेत्
अव्रणं कलशं कृत्वा पञ्चवर्णसमन्वितम्
आयाहि भगवन्देव तोयमूर्ते जलेश्वर 2.2.12.
गृहेभ्यश्चैव सोमाय त्वष्ट्रे चैव च शूलिने
ततोर्घ्यदानं विधिवत्क्षीरेण हविषा मधु
हिरण्यगर्भेति मंत्रस्य भरद्वाजऋषिः स्मृतः
वरुणस्योत्तंभनेति मंत्रस्य जलकुंभं निवेदयेत् विराट्छन्दश्च ईशानो देवता समुदाहृता
मोचयेन्मीनयुग्मं च मेषयुग्मं तथैव च
मोचयेन्नागयुग्मं च आयुवृद्धेश्च हेतवे
निर्मितं माषभक्तेन रक्तपुष्पैरलंकृतम् सबिंदुकेन हंतेन दिक्षु मध्ये यथा क्रमात्
ये भवा भाविनो भूता ये च तेषु मयासिनः
इत्युक्त्वा च बलिं दद्यान्नमस्कुर्यादनंतरम्
अन्येषां हि हिरण्यं च गां च दद्याद्द्विजन्मने 2.2.12.
प्राजापत्यं स्विष्टकृच्च जुहुयात्तदनंतरम्
पद्मोत्पलैर्मातुलिंगैः पनसैर्मातुलुंगकैः