भैरवाख्येन भल्लेन शत्रुदेहमताडयत्
तदा माहिष्मती सेना निर्ययौ सा दिशौ दश
भल्लेन तच्छिरः कायादपाहरत भूमिपः
कालियं ते पराजित्य तं शत्रुं प्रत्यषेधयन्
मोहयित्वा रिपून्सर्वान् ययौ स्वं निवेशनम्
तदा परिमलो राजा दृष्ट्वा शत्रुपराजयम्
जयचन्द्रस्तु तच्छुत्वा परं विस्मयमागतः
भीष्मसिंहे गते लोके पंचमासान्तरे नृपे
सा तु गुर्जरभूपस्य तनयाख्या मदालसा 3.3.8.
श्रुत्वा तज्जन्म नृपतिर्विततार धनं बहु
सहदेवांश एवासौ भुवि जातः शिवाज्ञया
गतौ गोपालके राष्ट्रे भूपतिर्दलवाहनः
सहस्रचंडिकाहोमे नानाभूपसमागमे
पूर्वं हि नृपकन्याभ्यां प्रत्यहं बंधनं गतौ
देवकीं देशराजाय ब्राह्मीं तस्यानुजाय वै
लक्षावृत्तिं तथा वेश्यां गीतनृत्यविशारदाम्
शतं गजान्रथान्पंच हयांश्चैव सहस्रकान्
बहुद्रव्ययुतां कन्यां दासदासीसमन्विताम्
मलना तां वधूं दृष्ट्वा तस्यै ग्रैवेयकं ददौ
राजा च परमानन्दी देशराजाय शूरिणे
ऊषतुस्तत्र तौ वीरौ राजमान्यौ महाबलौ 3.3.9.
गौरांगं कमलाक्षं च दीप्यमानं स्वतेजसा
शंखशब्दं चकारोच्चैर्जयशब्दं पुनःपुनः
आयाता बहवो विप्रा वेदशास्त्रपरायणाः
रामांशं तं शिशुं ज्ञात्वा प्रसन्नवदनं शुभम्
संजातः कृत्तिकाभे च पितृवंशयशस्करः
मासान्ते च सुते जाते ब्राह्मी पुत्रमजीजनत्
तदा च ब्राह्मणाः सर्वे दृष्ट्वा बालं शुभाननम्
तैर्द्विजैश्च कृतो नाम्ना बलखानिर्महाबलः
चामुण्डो देवकिसुतो निजवंशभयंकरः न तत्याज सुतं राजा बालत्वेऽपि दयापरः ।। 3.3.9.