ययौ महावतीं रम्यां शिवदत्तवरो बली
रुद्रं कपर्दिनं शंभुं शरण्यं शरणं ययौ
सार्द्धं पुराद्बहिर्यातस्त्रिभिः शूरैः सुरक्षितः
हयाः षोडशसाहस्रा वत्सराजस्तु तत्पतिः
प्रनष्टो मुलं युद्धं तेषां वीरवरक्षयम् ।।७ अहोरात्रप्रमाणेन महद्घोरमवर्तत
ते हत्वा शात्रवीं सेनां चक्रुर्जयरवान्मुहुः
दुद्रुवुः सर्वतो विप्र दृष्ट्वा तान्कालियो नृपः
हृदि कृत्वा महादेवं मोहनं बाणमादधत्
शेषास्ते शत्रवः सर्वे रिपुघाताय संययुः 3.3.8.
भीष्मसिंहस्तथा दृष्ट्वा बोधयामास सैनिकान्
भैरवाख्येन भल्लेन शत्रुदेहमताडयत्
तदा माहिष्मती सेना निर्ययौ सा दिशौ दश
भल्लेन तच्छिरः कायादपाहरत भूमिपः
कालियं ते पराजित्य तं शत्रुं प्रत्यषेधयन्
मोहयित्वा रिपून्सर्वान् ययौ स्वं निवेशनम्
तदा परिमलो राजा दृष्ट्वा शत्रुपराजयम्
जयचन्द्रस्तु तच्छुत्वा परं विस्मयमागतः
भीष्मसिंहे गते लोके पंचमासान्तरे नृपे
सा तु गुर्जरभूपस्य तनयाख्या मदालसा 3.3.8.
श्रुत्वा तज्जन्म नृपतिर्विततार धनं बहु
सहदेवांश एवासौ भुवि जातः शिवाज्ञया
गतौ गोपालके राष्ट्रे भूपतिर्दलवाहनः
सहस्रचंडिकाहोमे नानाभूपसमागमे
पूर्वं हि नृपकन्याभ्यां प्रत्यहं बंधनं गतौ
देवकीं देशराजाय ब्राह्मीं तस्यानुजाय वै
लक्षावृत्तिं तथा वेश्यां गीतनृत्यविशारदाम्
शतं गजान्रथान्पंच हयांश्चैव सहस्रकान्
बहुद्रव्ययुतां कन्यां दासदासीसमन्विताम्
मलना तां वधूं दृष्ट्वा तस्यै ग्रैवेयकं ददौ
राजा च परमानन्दी देशराजाय शूरिणे