तदा तु लक्षणो वीरो भगवन्तमुषापतिम्
पक्षमात्रांतरे विष्णुर्जगन्नाथ उषापतिः
इत्युक्तः स तु तं देवं नत्वोवाच विनम्रधीः
इति श्रुत्वा जगन्नाथः शक्तिमैरावताद्गजात्
आरुह्यैरावतीं राजा लक्षणो गेहमाययौ
एतस्मिन्नंतरे वीरास्तालनाद्या मदोत्कटाः
तेन सार्द्धं च महतीं प्रीतिं कृत्वा न्यवासयन्
ऊचुस्तं शृणु भूपाल वयं गच्छामहे पुरीः दत्त्वाधिकारं पुत्रेभ्यस्तदाऽऽयास्यामि वोऽन्तिकम् ।। 3.3.7.
तथेत्युक्तास्तु ते राज्ञा स्वगेहं पुनराययुः
पुत्रेभ्यस्तालनो वीरो ददौ वाराणसीं पुरीम्
करीनरी सुललितस्तेषां नामानि वै क्रमात्
स वै पुत्राज्ञया शूरस्तालनो राक्षसप्रियः
तथा वसुमतः पुत्रौ भूपतीदेशवत्सजौ
सिंहिनीनाम वडवां या तु दत्ता भयानका
पंचशब्दं महानागमिन्द्रदत्तं मनोरमम्
हयं पपीहकं नाम सूर्यदत्तं नरस्वरम्
त्रयः शूराः समागम्य नगरीं ते महावतीम्
सेना षष्टिसहस्रं तत्तेषां स्वामी स तालनः 3.3.7.
तैर्वीरै रक्षितो राजा कृतकृत्यत्वमागतः
कालियेन युतः प्राप्तो नर्मदायास्तटे शुभे
पार्थिवैः पूजयामास देवदेवं पिनाकिनम्
वरं वरय तेऽभीष्टं भूप आह कृतांजलिः
तथेत्युक्त्वा महादेवस्तत्रैवान्तर्हितोभवत्
मोहनं सर्वसैन्यानां पितुरंतिकमाययौ
गमिष्यामि बलैः सार्द्धं गंगां शुद्धजलां शुभाम्
भगिनीं प्राह बलवान्विजयैषिणि शोभने
साह ग्रैवेयकं हारं मणिमुक्ताविभूषितम्
कालियो लक्षतुरगैः संयुतस्त्वरितोऽगमत्
दत्त्वा दानानि विप्रेभ्यो जयचन्द्रपुरीं ययौ 3.3.8.
कान्यकुब्जे महाहारौ न प्राप्तो बहुमूल्यकः