धुंधुकारश्च प्रद्योतं हृदि बाणैरताडयत्
भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा विद्योतश्च महावलः
त्रिभिश्च तोमरैः सोऽपि मूर्छितो भूमिमागमत्
तदा कृष्णकुमारोऽसौ गजस्थस्त्वरितो ययौ
भल्लेन तेन संभिन्नो मृतः स्वर्गपुरं ययौ 3.3.6.
रत्नाभानुर्महावीरोऽयुध्यत्तेन समन्वितः
लक्षणं सहितं ताभ्यां क्रुद्धं तं समयुध्यत
रुद्रास्त्रैर्मोहयामास लक्षणं बलवत्तरम्
धुंधुकारं महीराजं वैष्णवैः सममोजयन्
उभौ समबलौ वीरौ गजपृष्ठस्थितौ रणे
युयुधाते बहून्मार्गान्कृतवंतौ सुदुर्जयौ
हते तस्मिन्महावीर्ये कान्यकुब्जा भयातुराः
रणं त्यक्त्वा गृहं जग्मुर्नृपशोकपरायणाः
स्वंस्वं निवेशनं जग्मुर्महीराजभयातुराः
महीराजस्तु बलवान्सप्तलक्षबलान्वितः 3.3.6.
तथा भीष्मः परिमलो लक्षणः पितरं स्वकम्
भूमिराजस्य विजयो जयचंदयशो रणे
जयचंद्रः कान्यकुब्जे देहल्यां पृथिवीपतिः
भीष्मः सिंहस्थिते गंगाकूले शक्रप्रपूजकः
मासांते भगवानिंद्रो ज्ञात्वा तद्भक्तिमुत्तमाम्
देहि मे वडवां दिव्यां यदि तुष्टो भवान्प्रभुः
ददौ स भगवानिंद्रस्तत्रैवान्तर्हितोभवत्
तस्मिन्काले परिमलः पितृशोकपरायणः परीक्षार्थं शिवः साक्षात्सर्परोगेण तं ग्रसत्
व्यतीते पंचमे मासे नृपः शक्तिविवर्जितः
मरणाय ययौ काशीं स्वपत्न्या सहितो नृपः
एतस्मिन्नन्तरे कश्चित्पन्नगो मूलसंस्थितः
रुद्राहिं पन्नगः प्राह भवान्निर्दय मन्दधीः
मूर्खोऽयं भूपतिः साक्षादारनालं पिबेन्नहि 3.3.7.
राज्ञो देहे परं हर्षं प्रत्यहं प्राप्तवानहम्
मूर्खोत्र भूपतिर्यो वै तैलोष्णं यन्न दत्तवान्