अविधौ कूपवाप्यादौ खनने सूयते क्वचित् लभंते न फलं तेषामिह चाभ्येत्यधोगतिम्
नदीतीरे श्मशाने च स्वगृहस्य च दक्षिणे
पत्रपुष्पफलानां च रजोरेणुसमागमाः
यस्तु वृक्षं प्रकुरुते छायापुष्पफलोपगम् कीर्तिश्च मानुषे लोके प्रत्यभ्येति शुभं फलम्
अतीतानागताश्चातः पितॄन्स स्वर्गतो द्विजाः
अपुत्रस्य हि पुत्रत्त्वं पादपा इह कुर्वते
शतैः पुत्रसहस्राणामेक एव विशिष्यते
मुक्तिहेतुः सहस्राणां लक्षकोटीनि यानि च
प्लक्षो भार्याप्रदश्चैव बिल्व आयुष्यदः स्मृतः 2.1.10.
तिंदुकात्कुलवृद्धिः स्याद्दाडिमी कामिनीप्रदः
स्वर्गप्रदा धातकी स्याद्वटो मोक्षप्रदायकः
सर्वशस्यं बलबले मधुके चार्जुने तथा
जीवंत्या रोगशांतिः स्यात्केशरः शत्रुमर्दनः
पनसे मंदबुद्धिः स्यात्कलि वृक्षः श्रियं हरेत्
तथा च मर्कटीनीपरोपणात्संततिक्षयः श्रीवृक्षं किंशुकं चैव रोपणात्स्वर्गमादिशेत्
मंदारे कुलहानिः स्याच्छाल्मले शुकबुद्धिमान्
उत्पन्ने कुलपातः स्या त्पशोरेव क्षयो भवेत्
विना क्रतौ विरुद्धश्च न सिंहं द्विजसत्तमाः 2.1.10.
सहकारसहस्रात्तु वरिष्ठं धातकीद्वयम्
पाटलानां शतात्पश्चादेकरक्तवटो भवेत्
तस्माद्वरिष्ठः श्रीवृक्षो जंबूवृक्षः प्रशस्यते
तिंदुकस्य त्रयश्चैव जंबूवृक्षस्य पंचकम् एवमुक्त्वा स धर्मात्मा कारयेत्कीदृशं बलम्
कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च
जन्मत्रयादिकं पापं विनाश्य स्वर्गमादिशेत्
तुलसीरोपणाच्चैत्र आधिव्याधियुतो भवेत्
आषाढे कीर्तिमाप्नोति श्रावणे परमां गतिम् तुलसी त्रिविधा लोके कृते श्वेता प्रशस्यते
किंचिच्छेदं च यः कुर्यादश्वत्थस्य वटस्य च
मूलच्छेदेन विप्रेंद्राः कुलपातो भवेदनु सायं प्रातश्च घर्मांते शीतकाले दिनांतरे ।। 2.1.10.
फलमामकुलत्थश्च माषो मुद्गास्तिला यवाः
अविकाकसकृच्चूर्णं यवचूर्णानि यानि च