तस्मान्मानं प्रवक्ष्यामि यन्मानं यादृशं फलम्
एकषष्टिहस्तमितं प्रासादं चोत्तमं विदुः
अथ वा देवमानेन कर्तव्यं भूतिमिच्छता
सर्वं कुलं समुद्धृत्य स्वर्गलोके महीयते
पुनः पुनश्च संस्कार्यो लभते मौक्तिकं फलम्
द्विशतेन शतेनापि प्रासादस्यैष निश्चयः
तडागं तं विजानीयात्प्रथमं मानमीरितम्
कनिष्ठं त्रिशतं चैव प्रस्थे स्याद्विंशहीनकम्
तडागमानं विज्ञेयं त्रिवर्गफलदायकम्
तडागे द्विगुणा नेमी मानार्धे गर्तमीरितम् 2.1.9.
चतुर्थं चैव गांधर्वं पैशाचं पंचमं विदुः
अशीतिहस्तमानेन नलिन्या मणिरुच्यते
षष्टिहस्तेन नलिनी प्रस्तावे तुर्यहीनकम्
तुर्यहीनं च प्रस्तावे गर्ते मानं न विद्यते
अग्नौ रोगो बंधुनाशश्च याम्यां मृत्युश्चोग्रः प्राप्यते राक्षसे च
विप्रादीनां देवतानां समाजे मेरुस्थाने यत्र तत्रैव कुर्यात्
यदा प्रतिष्ठां न करोति मूढः प्रासादवाप्यादिषु पापचेताः
यदा तु दीर्घासरसीतडागप्रासादकूपादिषु निर्मितानि
यदप्रतिष्ठेषु निपानकेषु प्रासादकूपेषु वनादिकेषु
तस्मात्प्रतिष्ठां विधिना जलादेः कुर्याद्यथेष्टं प्रयतो मनुष्यः 2.1.9.
प्रसादे मृन्मयं पुण्यं मयैतत्कथितं द्विजाः
तृणमये शतमयं तदर्धं नववल्कले
ततो दशगुणं प्रोक्तमिष्टिकारचिते शुभे
ततश्च शतसाहस्रं सौवर्णे द्विजसत्तमाः
यदतीतं भविष्यच्च कुलानामयुतं नरः
कनिष्ठं मध्यमं श्रेष्ठं कारयित्वा हरेर्गृहम्
हस्तानां पोडशैर्यावत्प्रस्थे स्यात्करहीनकम्
कनिष्ठं तारहस्तं स्यादुत्तमं पंचविंशतिः
पुरद्वारं च कर्तव्यं चतुरस्रं समं भवेत्
सुरवेश्मनि यावंतो द्विजेन्द्राः परमाणवः 2.1.9.