पृष्टोवोचन्महातेजा विरिंचो भगवान्प्रभुः
इतिहासपुराणानि श्रुत्वा भक्त्या द्विजोत्तमाः
सायं प्रातस्तथा रात्रौ शुचिर्भूत्वा शृणोति यः
प्रत्यूषे भगवान्ब्रह्मा दिनांते तुष्यते हरिः
शुक्लवस्त्रधरश्चैव चैलाजिनकुशोत्तरः
दिक्पतिभ्यो नमस्कृत्य ऊँकाराधिष्ठितानपि
पुस्तकं धर्मशास्त्रस्य धर्माधिष्ठानशाश्वतम्
जामलानां गणपतिर्डामराणां शतक्रतुः
आदित्यो वासुदेवश्च माधवो रामकेशवौ ।। 2.1.7.
वनमाली महादेवः सप्तानां सप्तपर्वसु अथ चादिपुराणस्य विरिंचिः परिकीर्तितः
शुद्धौदनं यवक्षीरं पायसं कृशरं तथा
शालिभक्तं सगोधूमं तिलाक्षतविमिश्रितम्
पृथक्पृथक्चैव कांस्ये विन्यसेद्दिक्षु मध्यतः
शीतोदकं मधु क्षीरं सितेक्ष्वोश्च रसो गुडः
शालितंडुलप्रस्थं तु तदर्धं वा तदर्धकम्
क्षीरं भागाष्टकं ग्राह्यं सप्तभागेन संस्थितम्
अशीतिपलमानेन सिद्धमासादयेत्ततः
गुडमिश्रेण यो दद्यात्संपर्को जायते क्वचित् गृहीत्वा याचकः शुद्धः शृणुत द्विजसत्तमाः
शृणुते वाधीयानो यो दद्याद्धस्ते च पुस्तकम् 2.1.7.
पूर्वस्थः श्रावको विप्रो विख्यातस्तस्यदक्षिणे
प्रस्तरेणापि हस्तेन विन्यासः पंडितैः सदा
असकृद्विन्यसेद्विप्राः पावमानीं जले जपेत्
यमदिक्संमुखे श्रोता वाचकश्चोत्तरामुखः
वैपरीत्येन विधिना विज्ञेयो द्विजसत्तमाः
इतोऽन्यथा यातुधानाः प्रलुंपंति फलं यतः
श्रुत्वा प्रति पुण्यविद्यां योऽश्नीयान्मांसमेव तु
यदि देवालये तीर्थे वाचयेच्छृणुयादथ
माहात्म्यश्रवणादेव गोदानस्य फलं लभेत् पितुर्माहात्म्यं यत्पुत्रैर्वाच्यं संसदि पर्वणि
वासुदेवामतश्चापि रुद्रमाहात्म्यवर्णनम् 2.1.7.
दुर्गाग्रे शिवसूर्यस्य वैष्णवाख्यानमेव च