गौडभूपस्य दुहिता नाम्ना दिव्यविभावरी
रूपयौवन संयुक्ता रतिकेलिविशारदा
तस्यां जाता सुता देवी नाम्ना संयोगिनी शुभा
तस्याः स्वयंवरे राजाह्वयद्भूपान्महाशुभान् मंत्रिप्रवर भो मित्र चंद्रभट्ट मम प्रिय
कान्यकुब्जपुरीं प्राप्य मन्मूर्तिं स्वर्णनिर्मिताम् स्थापय त्वं सभामध्ये यद्वृत्तांतं तु मे वद ।। 3.3.6.
इति श्रुत्वा चंद्रभट्टो भवानीभक्तितत्परः
स्वयंवरे च भूपाश्च नानादेश्याः समागताः
पितरं प्राह कामाक्षी यस्य मूर्तिरियं नृप
जयचंद्रस्तु तच्छ्रुत्वा चंद्रभद्रमुवाच तम्
सञ्जयेद्योगिनीमेतां तर्हि मेऽतिप्रियो भवेत्
पृथिवीराज एवासौ श्रुत्वा सैन्यमचोदयत्
रथाः पंचसहस्राश्च धनुर्बाणविशारदाः
राजानस्त्रिशतान्येव महीराजपदानुगाः
धुन्धुकारश्च तद्बन्धुर्गजानीकपतिस्सदा
पदातीनां नृपतयः पतयस्तत्र चाभवन् 3.3.6.
विंशत्कोशप्रमाणेन स्थितं तस्य महाबलम्
स्वसैन्यं कल्पयामास लक्षषोडशसंमितम्
वाजिनश्चाष्टलक्षाश्च सर्वयुद्धविशारदाः
आगस्कृतं महीराजं मत्वा ते शुक्लवंशिनः
ईशनद्याः परे कूले तद्दोला स्थपिता तदा
रत्नभानुर्गजानीके रूपानीके हि लक्षणः
प्रद्योतश्चैव विद्योतो रत्नभानुं ररक्षतुः
भूपाः पदातिसैन्ये च संस्थिता मदविह्वलाः
हया हयैर्मृता जाता गजाश्चैव गजैस्तथा
भूपैश्च रक्षिताः सर्वे निर्भया रणमाययुः 3.3.6.
एवं पंचदिनं जातं युद्धं वीरजनक्षयम्
पंचलक्षं महीभर्तुर्हतास्तत्र पदातयः
कान्यकुब्जाधिपस्यैव गजा नवसहस्रकाः
एकलक्षं हयास्तत्र मृताः स्वर्गपुरं ययुः
दुःखितो मनसा देवं रुद्रं तुष्टाव भक्तिमान्