देवीं च संपूज्य सुगन्धधूपनेवद्यपुष्पादिभिरिंदुपत्नीम्
देयः प्रभाते स हिरण्यवारिकुंभो मनःपापविनाशनाय। संप्राश्य गोमूत्रममांसमन्नमक्षारमष्टावथ विंशतिं च
ग्रासान्पयः सर्पियुतानुपोष्य भुक्त्वेतिहासं शृणुयान्मुहूर्तम्
अम्लानकुब्जानथ सिंदुवारपुष्पं पुनर्नारद मल्लिकायाः
यस्मिन्मासे व्रतादिः स्यात्पुष्पैरभ्यर्चयेद्धरिम्
एकसंवत्सरं यावदुपोष्य विधिवन्नरः
रोहिणचंद्रमिथुनं कारयित्वा तु कांचनम् 4.206.
मुक्ताफलाष्टकयुतं सितनेत्रपटावृतम्
दद्यान्मंत्रेणे पूर्वाह्ने शालीक्षुफलसंयुतम्
सवस्त्रभाजनां धेनुं तथा शंखं च शोभनम्
चंद्रोऽयं द्विजरूपेण सभार्य इति कल्पयेत्
सोमरूपस्य ते तद्वन्ममाभेदोऽस्तु मूर्तिभिः
भुक्तिर्मुक्तिस्तथा भक्तिस्त्वयि यज्ञेऽस्तु मे दृढा
रूपारोग्यायुषामेतद्विधायकमनुत्तमम्
त्रैलोक्याधिपतिर्भूत्वा शतकल्पशतत्रयम्
नारी वा रोहिणी चंद्रशयनं वा समाचरेत्
इति पठति शृणोति वा य इत्थं मधुमथनार्चनमिंदुकीर्तनेन 4.206.
श्रीकृष्णस्य द्वारकागमनवर्णनम् धर्ममूलं यतश्चेदं तस्माद्धर्मपरो भव
जानताऽपि मया पार्थ कामार्थौ न प्रकाशितो
कामिनो वर्णयन्कामाँल्लोभं लुब्धस्य वर्णयन्
भविष्योत्तरमेतत्ते कथितं पांडुनंदन
यद्दृष्टमितिहासेषु पुराणेषु च भारत
लोकवेदविरुद्धं यत्कथ्यते मनुजोत्तम
अतिस्नेहेन भवतो ममैतत्समुदाहृतम्
नैतत्प्रकाशनीयं हि दांभिकाय शठाय वा
साधुवृत्ताय दांताय सत्यार्जवरताय च
सामान्यमेतत्सुरसत्तमानां वर्णाश्रमाणां च नरेंद्रचन्द्र 4.207.
धर्मः स्वयं पार्थ भवानिह त्वं धर्मार्थविद्दृष्टपरावरश्च
यास्याम्यहं द्वारवतीं पुनश्च यज्ञं समेष्यामि महोत्सवे च
इत्युक्तवान्यातुकामः प्रहृष्टः संपूजितः पांडुसुतैर्महात्मा