.पाहि मां शरणं प्राप्तं चरणे ते कृपानिधे
सर्वपापहरस्त्वं वै सर्वकालकरो हरिः
द्वापरे पीतरूपश्च कृष्णत्वं मम दिष्टके
चतुर्गेहं च मे स्वामिन्द्यूतं मद्यं सुवर्ण कम्
त्यक्तदेहस्त्यक्तकुलस्त्यक्तराष्ट्रो जनार्दन
इति श्रुत्वा स भगवान्कृष्णः प्राह विहस्य तम्
ममांशो भूमिमासाद्य क्षयिष्यति महाबलान् 3.3.4.
इत्युक्त्वा भगवान्साक्षात्तत्रैवान्तरधीयत
एतस्मिन्नन्तरे विप्र यथा जातं शृणुष्व तत्
नवदुर्गाव्रतं श्रेष्ठं? नववर्षं चकार ह
साह तां यदि मे मातर्वरो देयस्त्वयेश्वरि
तथेत्युक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत
उद्वाह्य धर्मतो भूपः स्वगेहे तामवासयत्
आवार्यो वत्सराजश्च शतहस्तिसमो बले
शतयत्तः स्मृतो म्लेच्छः शूरो वनरसाधिपः
तालवृक्षप्रमाणेन .चोर्ध्ववेगो हि तस्य वै
ताभ्यां नृपाभ्यां तद्युद्धमभवल्लोमहर्षणम् 3.3.4.
तदा मैत्री कृता ताभ्यां तालनेन समन्विता
पुत्रार्थं कारयामास शैवं यज्ञं विधानतः
कन्यके च तदा जाते शिवभागप्रसादतः
कान्यकुब्जाधिपायैव चंद्रकान्तिं पिताददत्
सोमेश्वराय भूपाय चपहानिकुलाय तु
जयशर्मा द्विजः कश्चित्समाधिस्थो हिमालये
त्यक्त्वा देहं स शुद्धात्मा चंद्रकांत्याः सुतोभवत् रत्नभानुश्च संजज्ञे शूरस्तस्यानुजो बली
स जित्वा गौडवंगादीन्मरुदेशान्मदोत्कटान्
गंगासिंहस्य भगिनी नाम्ना वीरवती शुभा
नकुलांशस्तदा भूमौ तस्यां जातः शिवाज्ञया स सप्ताब्दान्तरे प्राप्ते पितुस्तुल्यो बभूव ह
त्रयश्च कीर्तिमालिन्यां पुत्रा जाता मदोत्कटाः पृथिवीराज एवासौ ततोनुज इति स्मृतः ।। 3.3.5.
द्वादशाब्दवयः प्राप्तः सिंहखेलस्ततोऽभवत् गत्वा हिमेगिरिं रम्यं योगध्यानपरोभवत्
मथुरायां धुंधकारोऽजमेरे च ततोनुजः