ध्यानेन पूजयेदीशं सूर्यमंडलसंस्थितम् । अचलोऽयं प्रभुः साक्षात्तथा सूर्योचलः सदा
तत्त्वानां चलभूतानां कर्षणः स समंततः 3.3.2.
ईशमूर्तिर्हृदि प्राप्ता नित्यशुद्धा शिवंकरी
इति श्रुत्वा स भूपालो नत्वा तं म्लेच्छपूजकम्
स्वराज्यं प्राप्तवान्राजा हयमेधमचीकरत् स्वर्गते नृपतौ तस्मिन्यथा चासीत्तथा शृणु
श्रीसूत उवाच शालिवाहनवंशे च राजानो दश चाभवन्
मर्य्यादा क्रमतो लीना जाता भूमंडले तदा दृष्ट्वा प्रक्षीणमर्य्यादां बली दिग्विजयं ययौ
सेनया दशसाहस्र्या कालिदासेन संयुतः
जित्वा गांधारजान्म्लेच्छान्काश्मीरान्नारवाञ्छठान्
एतस्मिन्नन्तरे म्लेच्छ आचार्य्येण समन्वितः
नृपश्चैव महादेवं मरुस्थलनिवासिनम् चंदनादिभिरभ्यर्च्य तुष्टाव मनसा हरम्
भोजराज उवाच त्रिपुरासुरनाशाय वहुमायाप्रवर्त्तिने
म्लेच्छैर्गुप्ताय शुद्धाय सच्चिदानन्दरूपिणे
गंतव्यं भोजराजेन महाकालेश्वरस्थले
म्लेच्छैस्सुदूषिता भूमिर्वाहीका नाम विश्रुता 3.3.3.
बभूवात्र महामायी योऽसौ दग्धो मया पुरा
अयोनिः स वरो मत्तः प्राप्तवान्दैत्यवर्द्धनः
नागन्तव्यं त्वया भूप पैशाचे देशधूर्तके
इति श्रुत्वा नृपश्चैव स्वदेशान्पुनरागमत्
उवाच भूपतिं प्रेम्णा मायामदविशारदः
ममोच्छिष्ठं सभुंजीयाद्यथा तत्पश्य भो नृप
म्लेच्छधर्मे मतिश्चासीत्तस्य भूपस्य दारुणे
तच्छ्रुत्वा कालिदासस्तु रुषा प्राह महामदम्
हनिष्यामि दुराचारं वाहीकं पुरुषाधमम्
जप्त्वा दशसहस्रं च तद्दशांशं जुहाव सः 3.3.3.
गृहीत्वा स्वगुरोर्भस्म मदहीनत्वमागतम्
स्थापितं तैश्च भूमध्ये तत्रोषुर्मदतत्पराः
रात्रौ स देवरूपश्च बहुमायाविशारदः
आर्य्यधर्मो हि ते राजन्सर्वधर्मोत्तमः स्मृतः
लिंगच्छेदी शिखाहीनः श्मश्रुधारी स दूषकः