सर्वर्तुसुखदं रम्यं सर्वदुःखविवर्जितम्
मित्वा तत्र राजेंद्र कल्पमेकं निरामयः
विश्वेषां चैव देवानां देव राज पुरे तथा
धनदस्य पुरे स्थित्वा कल्पकोटिशतं नरः
यज्वा दानपतिर्धीमाञ्छत्रुपक्षक्षयंकरः
सोऽपि मुच्येत पापेन त्रिविधेन न संशयः
ब्रह्मेशकेशवपरोऽस्ति न पूजनीयो नैवाश्वमेधसदृशः क्रतुरस्ति कश्चित्
इति श्रीभविष्ये महापुराण उत्तरपर्वणि श्रीकृष्णयुधिष्ठिरसंवादे तुलापुरुषदानविधिवर्णनं नाम पंचसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
हिरण्यगर्भदानव्रतवर्णनम् अनुग्रहाय लोकानां कथयस्व ममापरम्
त्वत्तुल्यो जायते येन आयुषा यशसा श्रिया
येनोपायेन जायंते मत्तुल्या मानवा भुवि
न व्रतैनोपवासैश्च न तीर्थगमनैरपि
प्राप्यते मम लोकोऽयं दुष्प्राप्यस्त्रिदशैरपि
प्रयाति ब्रह्मसालोक्यं श्रुतिरेषा सनातनी
दानं हिरण्यगर्भाख्यं कथ्यमानं निबोध मे
पवित्रं सर्वभूतानां पावनं परमं महत्
तदपां गर्भमाविश्य पुनर्जातं तु भूतले 4.176.
यत्प्रमाणं यथाचैतद्दातव्यं परमेश्वर
अयने विषुवे चैव ग्रहणे शशिसूर्ययोः
व्यतीपातेऽथ कार्तिक्यां जन्मर्क्षे वा नरोत्तम
प्रयागे नैमिषे चैव कुरुक्षेत्रे तथार्बुदे
पुण्यनद्यश्च दानेस्मिन्प्रशस्ताः स्युर्न संशयः
आरामे वा तडागे वा शुचौ देशे विधानतः
हस्ता द्वादश कर्तव्यं मंडपं तु सुशोभनम्
तन्मध्ये वेदिकां कुर्यात्पंचहस्तामलकृताम्
हिरण्यगर्भं तन्मध्ये प्रथमेऽहनि कल्पयेत्
शिल्पिनं पूजयेत्पूर्वं वासोभिर्भूषणैस्तथा 4.176.
सुवर्णेन संशुद्धेन शक्तितः कारयेद्बुधः
त्रिभागहीनं वदने मूले तस्यार्द्धविस्तरम्
पिधानमुपरिष्टाच्च कर्तव्यं चांगुलाधिकम्