अन्नं वै प्राणिनां प्राणा अन्नमोजो बलं सुखम् 4.169.
सुदूरादाशया यस्य गृहं प्राप्ता बुभुक्षिताः
दीक्षितः कपिला सत्री राजा भिक्षुर्महोदधिः
एकस्याप्यतिथेरन्नं यः प्रदातुमशक्तिमान्
शक्यते दुष्करेऽप्यर्थे चिररात्राय जीवितुम्
भुक्त्वा गृहे गृहस्थस्य मैथुनं यश्च सेवते
दुष्कृतं हि मनुष्याणामन्नमाश्रित्य तिष्ठति
वनस्पतिगते सोमे परान्नं यस्तु भुंजति
कस्मान्न दीयते नित्यं कस्मादन्नं न दीयते
भिक्षां वा पुष्कलां वापि हंतकारं द्विजातये
येनायुतं सहस्रं वा भोजितं स्याद्द्विजन्मनाम् 4.169.
वाराणस्यां पुरा पार्थ वणिगापणजीवनः
तस्यापणैकदेशे तु मुक्त्वांडं पांडुरच्छवि
तदंडं वणिजा तेन दृष्टं कारुण्यबुद्धिना
निर्जगाम दिनैः कैश्चिद्भित्वांडं सर्पपोतकः
लिलिहे घृतभांडानि जिघ्रे च गंधसंचयान्
वणिजा रक्ष्यमाणः स स्नेहाच्चाहरहः पुनः
अथैकस्मिन्दिने गंगां गतः स्नातुं त्रिलोकगाम्
व्यवहर्तुं समारब्धं वणिक्पुत्रेण धीमता
व्यवहाराकुलतया पादयोरंतरेण सः
जानन्नपि तद्वृत्तांतं निदाने नियतेर्वशात् ।। 4.169.
स महीतः समुत्थाय मूर्द्धानमवरुह्य च
शरणागतं पोषितं च तव पित्रा प्रियंकरम्
अनंतरं कलकलः संजातो रोदतां नृणाम्
अच्युतानंत गोविंद कृष्णकृष्णेत्युदीरयन्
किं कृतं मम पुत्रेण तव पव्रग विप्रियम्
मूर्ख मित्रं सुसंबंधं हीनजातिजनो हि यः
तमुवाच च सर्पोऽसौ वाष्पगद्गदया गिरा
तदहं पश्यतस्तेऽद्य दशाम्येनं नराधिप
सतां मार्गमपाक्रम्य प्रयातः केन वार्यते