न सुखं न च सन्तोषो भवेदन्नादृते नृणाम् 4.169.
तेनेष्टं बहुभिर्यज्ञैः संग्रामा बहवो जिताः
भुक्ता भोगाः सुविपुला शत्रूणां मूर्धनि स्थितम्
स्वर्गं जगाम भुक्त्वा तु पूज्यमानो मरुद्गणैः
तत्रास्ते रममाणोऽसौ साकं विद्याधरैः सुखम्
गंधर्वैर्गीयते हृष्टैः शक्रेणाप्यनुगम्यते
स च नित्यं वितानाग्र्यादवतीर्य महीतलम्
तच्छरीरं तथैवास्ते रक्षितं पूर्वकर्मभिः
प्रणम्य प्रांजलिर्भूत्वा निर्वेदादिदमब्रवीत्
सर्वेषामपि संपूज्यः सुराणां सुरपुंगव
यया मांसान्यहं स्वस्य भक्ष्ययाम्यशनं विना ब्रह्मोवाच श्वेताभिजनसंपन्न श्वेत शृणु वचो मम ।। 4.169.
त्वयाधीतं हुतं दत्तं गुरवः परितोषिताः
अनन्नदानस्य फलं त्वयेदमुपभुज्यते
नान्यदन्नादृते पुंसां किञ्चित्सञ्जीवनौषधम्
तपः स्वाध्यायसंपन्ने शास्त्रज्ञे संजितेन्द्रिये
विरिंचेर्वचनाद्गत्वा त्वरायुक्तो महीतलम्
भोजयित्वा ततः प्रादाद्दक्षिणां क्षीणकल्मषः
ततो दुन्दुभिघोषेण पूजितः सुरसत्तमैः
पौलस्त्ये निहते पश्चाद्देवदानवसंकटे
एतदन्नस्य माहात्म्यं कथयाम्यपरं च ते
अन्नं वै प्राणिनां प्राणा अन्नमोजो बलं सुखम् 4.169.
सुदूरादाशया यस्य गृहं प्राप्ता बुभुक्षिताः
दीक्षितः कपिला सत्री राजा भिक्षुर्महोदधिः
एकस्याप्यतिथेरन्नं यः प्रदातुमशक्तिमान्
शक्यते दुष्करेऽप्यर्थे चिररात्राय जीवितुम्
भुक्त्वा गृहे गृहस्थस्य मैथुनं यश्च सेवते
दुष्कृतं हि मनुष्याणामन्नमाश्रित्य तिष्ठति
वनस्पतिगते सोमे परान्नं यस्तु भुंजति
कस्मान्न दीयते नित्यं कस्मादन्नं न दीयते
भिक्षां वा पुष्कलां वापि हंतकारं द्विजातये